Thracië Collector Pack

Ik heb geaarzeld om mij het driedelig verhaal ‘Thracië’ aan te schaffen. Ik vermoedde een opeenstapeling van clichés, een standaard brood-en-spelen epos: veel gekonkel, spectaculaire en bloedige taferelen in de arena, macho-gestoei in de ludus, overvloedig mannelijk en vrouwelijk naakt,… Veel variatie op het thema lijkt mij trouwens niet zo makkelijk te verzinnen.
Alle voornoemde elementen komen overvloedig aan bod in ‘Thracië’, en ik heb mij de aanschaf nog geen minuut beklaagd.
Het verschil wordt gemaakt door het knappe scenario van de Romeinse auteur Trif. Je raakt onvermijdelijk in de ban van (de belevenissen van) de twee protagonisten, de Gallische slaaf Cleio en de Romeinse aristocrate Adriana.
Het fictieve verhaal komt geloofwaardig over. En om het wat authentiek te laten overkomen worden ook een (beperkt) aantal historische personen en gebeurtenissen aangehaald.
Alles speelt zich af in de periode tussen het jaar 74 en 91 AD, de tijd van keizer Vespasianus en zijn zonen-opvolgers, de keizers Titus en Domitianus. De eerste twee spelen nauwelijks een rol in het verhaal. Domitianus daarentegen is prominent aanwezig. Vanaf de 2e helft van het verhaal is diens optreden trouwens essentieel en misschien wel de voornaamste reden waarom de story zo goed werkt…
We ontmoeten Cleio en Adriana in een landelijke omgeving. Ze zijn in hun vroege tienerjaren. Adriana’s vader, een Romeins aristocraat en weduwnaar, laat ze samen onbezorgd opgroeien, zonder echt onderscheid van stand tussen beiden, en bewust weg uit de buurt van de corrupte stad Rome.
Onvoorziene en tragische omstandigheden dwingen beide tieners samen op pad te gaan. Na verloop van tijd gaan ze duidelijk meer voor elkaar voelen maar dan worden ze op erg brutale wijze uit elkaar gerukt.
Volgt een betekenisvolle tussenperiode. Aan het einde van het eerste deel zien beide protagonisten elkaar terug, in dramatische omstandigheden.
Hun weerzien is ongemeen heftig. De twee hebben intussen eelt op hun ziel, maar houden echt van elkaar, dat voel je, en dat is de verdienste van scenarist én tekenaar. Je wordt meegezogen door de hoofdpersonages en hun - onmogelijke - liefde.
Zij zijn niet de enigen die verwikkeld zijn in een uiterst complexe relatie. Naast het hoofdverhaal nestelen zich nog een aantal intieme verhaallijnen, alle prima uitgewerkt. Zij bieden absoluut een meerwaarde en tillen de serie met gemak boven de middelmaat.
Zo heeft keizer Domitianus een verhouding met zijn nicht Julia. Zij is de mooie, volwassen dochter van Titus, de overleden broer van de keizer. Een dergelijke relatie was in het historische Rome niet incestueus en sociaal geaccepteerd.
Domitianus wordt door Julia gemanipuleerd. Hij is zich daar ten volle van bewust, maar zijn liefde voor haar is niet geveinsd en gaat verder dan louter fysisch genot. Julia op haar beurt bevindt zich overigens nog in een andere relatie, zo mogelijk nog complexer, en de keizer is hiervan niet onwetend…
En zo zijn er nog wel wat. Jullie moeten de verhalen maar lezen, maar overtuigen doet het, dank zij de goed uitgewerkte en intelligente dialogen. Hier is tijd aan besteed…
Het (vele) sensationele naakt is betekenisvol en essentieel voor het verloop der dingen: het verhaal speelt zich hoofdzakelijk af in hoge kringen waar hypocrisie de norm is, huwelijken louter om politiek-economische redenen worden gesloten, gehuwde mannen en vrouwen hun geestelijk en lichamelijk genot buitenshuis moeten zoeken, er weinig seksuele moraal heerst, decadentie heel gewoon is.
De historische Domitianus leidde een autocratisch bewind en maakte vele vijanden bij de Romeinse elite, waaronder de senaat. Hij zou in het jaar 96 AD worden vermoord in een paleissamenzwering. Na zijn dood vaardigde de senaat een ‘Damnatio Memoriae’ tegen hem uit: de herinnering aan de keizer moest zoveel als mogelijk worden gewist. Toch bleef hij na zijn dood geliefd bij het leger en het plebs…
Zoals in het verhaal wordt gesteld hield de historische Domitianus van gladiatoren spelen. Hij liet overigens wat aanpassingen aan het Colosseum uitvoeren, het schitterende amfitheater waarvan de bouw was gestart tijdens het bewind van zijn vader Vespasianus en de inwijding gebeurde tijdens het principaat van zijn broer Titus in het jaar 80.
De relatie met zijn nicht Julia komt niet uit de lucht vallen: antieke bronnen als (de eerder sensatiebeluste) Suetonius (70-140 AD) en (de historisch meer accurate) Cassius Dio (155-229 AD) maken er melding van. Toch kan ze niet als historisch vaststaand worden beschouwd. Sommige historici kaderen de geruchten als een deel van de negatieve propaganda tegen Domitianus na zijn dood. Maar prikkelend is het natuurlijk wel en in het verhaal komt hun relatie authentiek over. Ik vind de laatste twee - overigens vrij kleine - tekeningen op pagina 60 (derde deel) roerend menselijk… Domitianus en Julia, rug aan rug, rouwen elk om andere redenen. Er hoeft niets uitgesproken te worden. Schitterend!
Het scenario bevat een aantal verhaaltechnieken zoals flash forwards (aanvang deel 1) en flashbacks (aanvang delen 2 en 3 ). Adriana, en in mindere mate Cleio, nemen soms de rol van verteller op zich. Alles wordt mooi verwerkt in het verhaal, en is niet in het minst storend.
Elk deel bevat 64 pagina’s. Dat creëert meteen ruimte om de personages uit te diepen (en bespaart de kosten van een vierde deel, 16 pagina’s x 3).
De tekeningen van Celestini mogen er zijn. Zij ondersteunen prima het verhaal. De (talloze) emoties op de gezichten vallen makkelijk te herkennen, de naakten, mannen zowel als vrouwen, zijn prachtig getekend. De covers zijn passend en dekken de lading.
Tekenaar Celestini deed ook de inkleuring waar evenmin veel valt op aan te merken. Sommige (dramatische) scènes worden met een blauwzweem ingekleurd, de arena en ludus gevechten in een gepast okerachtig zweem.
Kort, ik kan de serie alleen maar aanbevelen. De emoties laaien op, en dat op haast elke pagina: liefde en passie, jaloezie, haat en wrok, brute kracht en zwakte, lafheid en moed, loyauteit en verraad, manipulatie en overgave, mededogen, alles komt aan bod… Ik geef de drie gelijkwaardige delen elk een score van 4/5.