Zoé Carrington

Een extra dikke start (96 pagina's) van een nieuw verhaal in twee delen door Jim. Na Een Nacht in Rome en Helena is Zoé Carrington zo'n beetje te beschouwen als zijn nieuwste verhaal over ex-vriendinnen.

Opgepast: deze strip verschijnt enkel in hardcover, niet in softcover. 

Comfortabel verankerd in een eenvoudig leventje zonder poespas, heeft Simon zijn ambities en een groot deel van zijn levensvreugde al een jaar of tien opgeborgen. Maar het volstaat met één telefoontje van zijn oude maat Rotthenberg, die hem meldt dat ze zijn uitgenodigd voor het verjaardagsfeest van Zoé, om weer helemaal op te fleuren. Zoé! Het meisje voor wie hij alles zou hebben opgegeven – en die voor een ander koos. Een heel stuk van zijn leven komt meteen weer bovendrijven! Hij dacht dat zíj het was, zijn grote liefde. In werkelijkheid probeert hij al tien jaar verder te gaan met zijn leven, zonder haar ooit echt te kunnen vergeten.

En nu is het zover: hij gaat haar terugzien, samen met de rest van de vriendengroep die hij ook wat verwaarloosd heeft. Yaouuu! Dit wordt legendarisch, en... hij gaat Zoé terugzien. ZOÉÉÉÉ!

Een voorbijgeflakkerde liefde, een hopeloze romanticus, een vriendengroep en een reünie tien jaar later – Jim doet misschien niet helemaal hetzelfde kunstje als bij Een Nacht in Rome, maar het komt verdomd dicht in de buurt. De rollen zijn perfect verdeeld, de persoonlijkheden subtiel uitgewerkt zodat ze meteen aanspreken, en de psychologische contouren van elk personage zijn scherp genoeg afgebakend om herkenbaar te blijven zonder te zwaar te worden.

In Frankrijk zou dit in de bioscoop een eigenzinnige, licht cynische arthousefilm zijn; in Hollywood een stijlvolle romcom vol warme gevoelens. In stripvorm zweeft het verhaal ergens tussen die twee, al overheerst duidelijk de romantische, toegankelijke toon van de tweede optie. Geen grote verrassingen, maar wél precies wat je stiekem hoopt: een onverwachte wending die de weg vrijmaakt voor een vervolg – en het slot.

Parijs, Londen, Berlijn, enkele iconische locaties die je meteen herkent, met ook een vleugje voorstad om het hoofdpersonage extra diepgang te geven. Veel glans en flair – Jim kiest nadrukkelijk voor een herkenbaar en klassiek opgebouwd scenario. De pagina’s zijn gericht op personages die het beeld volledig innemen, en de decors van Rémi Torregrossa doen de rest. Je voelt je helemaal ondergedompeld in het heden. Het geheel is blinkend maar niet overdreven, en de scènes volgen elkaar vlot en doeltreffend op.

De manier waarop de flashbacks zijn verwerkt, is ronduit knap: het schakelen tussen vroeger en nu verloopt vloeiend en natuurlijk.

Zoé Carrington – nee, geen verwijzing naar XIII – is een hedendaagse romcom die tot in de kleinste details op punt staat.
Het verhaal houdt zich trouw aan de verwachtingen (en clichés) van dit populaire genre. Technisch is er niks op aan te merken: humor, ontroering en verrassing staan precies waar ze horen. En die pakkende plotwending? Die zit er perfect op.

Wat wil je nog meer?