Vergeet me niet!

VERGEET-MIJ-NIET (Alix Garin) 2021

De oma van Clémence lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Ze is er al drie keer vandoor gegaan uit het bejaardentehuis. Dus is er nu sprake van een behandelingsplan met dwangmedicatie in een gesloten afdeling. Dit is niet naar de zin van Clémence die een heel sterke band heeft met haar oma. Ze besluit haar te 'ontvoeren' voor een soort roadtrip naar het huis van haar oma's kindertijd. Maar is hier wel voldoende over nagedacht? De kleindochter worstelt immers ook met haar eigen problemen. Is ze eigenlijk niet lesbisch? Met slechts enkele lijntjes tovert Alix Garin (23 jaar) een prachtige lesbische vrijscène te voorschijn. Snel even die ex libris aanschaffen! (Op 69 ex. uiteraard) We zien weinig of geen achtergronden. Ook de tekeningen hebben (bewust) Alzheimer en zo blijven wij perfect bij de les. De tekst is summier maar zit vol voltreffers. Het laatste wat mijn moeder tegen me zei was: "Marie-Louise, geef de zee een knuffel voor mij." Het wordt ook duidelijk hoe pijnlijk Alzheimer kan zijn: "Maar het ergste is als ik 't mij weer herinner dat ik oud ben." Clémence heeft ontzettend veel geleerd van deze reis. Ook de relatie met haar alleenstaande moeder, Valérie, een drukbezette huisdokter, zal er fel op verbeteren. En dan het wondermooie slotprentje. Geniaal gevonden! Terwijl beluisteren we "J'ai la mémoire qui flanche" van Jeanne Moreau uit 1963.
Mijn ouders zijn 89en 94. Zou ik niet beter snel even gaan kijken of ze niets nodig hebben? Want inderdaad, 'te laat is er sneller dan je denkt' !

Vergeet-mij-niet is een graphic novel die je eerder bij saga zou verwachten maar is verschenen bij Daedalus. Het is het debuut van de jonge Luikse Alix Garin, en wat voor een debuut! Marie-Louise is een kranige tachtigjarige, ze leeft in een home en heeft Alzheimer. Enerzijds leeft ze in haar eigen wereld waarin ze weer twintig jaar is en nog bij haar ouders thuis woont ergens aan de kust van een Normandisch dorpje. Ze wil naar huis omdat ze niet te laat wil zijn en ontsnapt dan ook regelmatig uit het home. Maar in haar heldere momenten beseft ze haar eigen aftakeling en kan ze je ontroeren met enkele rake zinnen. De dokters van het home willen de medicatie opvoeren om Marie-Louise beter onder controle te houden. Haar dochter, die ook arts is wil er mee instemmen maar Clémence, haar kleindochter wil dit niet. Ze neemt haar grootmoeder mee uit het home en gaat op zoek naar het ouderlijk huis van haar grootmoeder. De tocht loopt echter niet van een leien dakje. Op het eerste zicht is het een roadmovie waarin Clémence haar grootmoeder meevoert naar het huis van haar jeugd, maar dit verhaal gaat veel verder. Clémence worstelt ook met haar eigen demonen: haar relatie met haar alleenstaande moeder en haar eigen seksualiteit. Ze staat net zoals haar oma op een kantelpunt van haar leven. De dementie van haar grootmoeder laat haar stilstaan bij haar eigen leven, de aftakeling van het lichaam en hoe vlug alles voorbij kan zijn. Alix Garin weet het evenwicht te bewaren tussen grappige en ontroerende momenten zodat het hele verhaal toch niet te zwaar en te depressief wordt. Haar tekenstijl is erg minimalistisch, en decors zijn tot een minimum beperkt, en alleen aanwezig als ze nuttig zijn in het verhaal. Maar dit is nergens storend en zorgt er voor dat je niet afgeleid wordt van het krachtige verhaal. Haar stijl is zowat een mix tussen Bastien Vives en Hanco Kolk. Twee mooie namen om mee vergeleken te worden, hopelijk kan ze haar sterke debuut bevestigen in haar volgend werk, ik ben alvast benieuwd!