Junker

Deze strip die zich afspeelt aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog dateert al van 2014, maar was me wat ontgaan in de vloed van publicaties over de Grote Oorlog. Junker is daarin een buitenbeentje, omdat de focus niet ligt op de oorlog zelf, maar net daarvoor: het einde van een tijdperk, het gevoel van weltschmerz, de troosteloosheid van het kazerneleven en de ondergang van de landadel. Met bijzonder scherpe ironie en onderkoelde humor worden de personages subtiel te kakken gezet. Terwijl de oudste broer zich openlijk verzet tegen de afstompende tucht kropt Junker zijn frustratie op en vindt in de technologie een uitlaatklep die ietwat abrupt tot een tot de ontlading leidt. Het (fictieve) orgelpunt van deze kroniek is een symbolische confrontatie tussen de verouderde militaire dogma’s en de al even absurde moderne oorlogstechnologie die vanaf dan definitief alles zou veranderen. Grafisch een knap geheel dat met zijn blauwgrijjze tinten een wat kille herfst-en winterachtige sfeer oproept. Door een onpersoonlijke, uniforme benadering van de nevenpersonages speelt Spruyt met de grijze massa, het verlies van individualiteit, op het einde nog eens samengebald in het beeld van de anonieme grafstenen.