In naam van de zoon

De San Pedro-gevangenis in de Boliviaanse hoofdstad La Paz is een kleine maatschappij binnen de maatschappij. Het is een oud klooster waar de Boliviaanse politie alleen de toegangspoorten bewaakt. Binnen in de gevangenis regelen de gedetineerden alles zelf. Je moet werken voor kost en een bed. Wie meer betaalt, heeft een luxer appartement. Er zijn eigen wetten en er is een eigen ordedienst. Veel veroordeelden nemen hun gezinsleden mee, omdat die anders op straat zouden slapen. Van de 3000 bewoners van de San Pedro is ongeveer een derde familie en dus vrij om het complex te verlaten wanneer ze dat willen. Tot voor kort konden toeristen er tegen betaling rondleidingen krijgen.

Het is tegen dit decor dat het album In de naam van de zoon zich afspeelt. Het verhaal begint in Parijs wanneer Stephan Vernot een telefoontje krijgt vanuit Bolivia. Zijn zoon Max met wie hij al jaren geen contact meer had, blijkt te zijn overleden. Hij is vermoord in de San Pedro-gevangenis. Stephan krijgt te horen dat zijn zoon erg tegen hem opkeek.

Verteerd door schuldgevoel vertrekt hij naar Bolivia en besluit hij om zich te laten opsluiten in het gevangeniscomplex. Hij heeft zich voorgenomen wraak te nemen op de moordenaar van zijn zoon. De al op leeftijd zijnde Stephan moet daarvoor zien af te rekenen met een van de leiders binnen San Pedro, die zwaar wordt bewaakt door lijfwachten en die een keihard repressief regime voert.

De ondertitel van dit album is: In de hel van de gevangenis van San Pedro. Maar wat de scenaristen Pauline en Jean-Blaise Djian in deze thriller ook vertellen, is dat het voor sloebers die willen overleven niet per se een grotere hel is dan buiten de gevangenismuren. Het maakt dat Stephan al snel sympathie opbrengt voor veel van zijn mede-gedetineerden waardoor hij vreest dat zijn voorgenomen wraakactie gevolgen zal hebben voor hen.

Het scenario van de Djians is strak en heeft een gedegen spanningsboog. De introductie van personages en het vertellen van de voorgeschiedenis wordt in het minimaal nodige aantal plaatjes uit de doeken gedaan, waardoor het verhaal veel vaart krijgt. Ondanks de snelheid waarmee hoofdpersoon Stephan verandert van werkloze zatlap in een schuldbewuste man die op zoek gaat naar verlossing en een tweede kans om een goede vader te zijn, ga je als lezer wel mee in zijn ontwikkeling. De sobere tekeningen van Sébastien Corbet staan vooral in dienst van de vertelling: weinig poespas en tierelantijnen, maar daardoor wel krachtig en effectief.

In de naam van de zoon is al met al een prima avonturenstrip. Het schetst bovendien een geloofwaardig beeld van het leven in de San Pedro-gevangenis, waar de drugshandel welig tiert. Wie meer wil weten, leest het reportageboek Marching Powder van Rusty Young uit 2002. Maar wie de voorkeur geeft aan een spannend fictieverhaal met een vleugje realiteit, doet met In de naam van de zoon ook geen miskoop. www.9dekunst.nl Hans van Soest