Herrie in Ménilmontant

In 1982 startte stripicoon Jacques Tardi met het verstrippen van romans van de Franse schrijver Léo Malet. Samen creëerden ze privédetective Nestor Burma, met standplaats Parijs. “Sluiers over de Pont de Tolbiac” was het begin van een reeks van 16 albums.
Het is sinds 2001, “Heb je me als lijk gezien?”, dat de meester zichzelf weer in het personage van zijn slome detective hijst. Tot 2020 was Burma achtereenvolgens in handen van de tekenaars Moynot, Barral en Ravar.
Herrie in Ménilmontant is geïnspireerd op Léo Malets onafgewerkte verhalen “Nouveaux Mystères de Paris”. Het verhaal speelt zich af in het 20ste arrondisement van de lichtstad, tevens de plek waar Tardi woont. Het is duidelijk dat hij er zich thuis voelt, want hij laat Burma dwalen door zowat alle straten en steegjes van het 20ste. Het verhaal begint op 20 december 1957. Nestor Burma heeft een venijnige griep te pakken en probeert te genezen met het nieuwste medicijn van de “Laboratoires Manchol”. Groot is zijn verrassing als een nieuwe klant zich meldt in zijn bureau “Fiat Lux” en hem vertelt dat ze niemand minder is dan Mevrouw Manchol. De chique dame bekent dat ze haar man heeft doodgeschoten en pleegt voor de ogen van Burma zelfmoord. Wat volgt is een onderzoek waarbij Nestor terecht komt in de wereld van farmaceutische laboratoria, in een wereld van hele rijken en hun intriges. Hier stelt Tardi de dierenmishandeling en het gebruik van proefdieren aan de kaak.
Hoe meer Burma zich in de zaak vastbijt, hoe meer doden er vallen. Uiteindelijk blijkt dat alles draait om de erfenis van Mevrouw Manchol, die haar bezit nalaat aan “De Spons”, een aan lager wal geraakte arbeider uit haar labo’s, en hiermee iedereen een hak zet. In een laatste brief probeert ze haar geweten te zuiveren en vertelt waarom ze haar man heeft vermoord.
Met deze laatste Nestor Burma levert Tardi toch weer een kanjer van 192 pagina’s af , vol met rake karakters en volledig in de lijn van zijn vijf eerste albums: een echte Burma à la Tardi! Humor en sarcasme zijn nooit ver weg. Het is smullen van de confrontaties tussen Nestor, commissaris Faroux en inspecteur Fabre. Een extra pigment is de steeds weerkerende secretaresse Hélène en zijn vriend/tipgever journalist Covet van de krant “Le Crépuscule”.
Tardi is niet vies van enkele goede gimmicks, zoals een snip verkouden Burma die meerdere keren telefooncabines en zelfs de commissaris onder niest met een dikke laag snot.
Hij blijft trouw aan zijn typische tekenstijl. Hoofdzakelijk zwartwit, deze keer aangevuld met tinten rood. Tardi’s personages zien er nog steeds een beetje groezelig, soms marginaal uit. Grandioos zijn de café-scènes, men waant zich zo in een Parijse bistrot. De prenten van het labo geven ons het gevoel van een rariteitenkabinet.
Het verhaal draait soms meer om de muizenissen en denkpistes in Burma’s hoofd dan om de eigenlijke misdaad. We hebben het album toch tweemaal moeten lezen om de denkpatronen en vermoedens van de speurder te kunnen ontwarren en volgen.
Jammer toch dat dit Tardi’s laatste Nestor Burma is. We zullen de excentrieke detective en zijn Parijs missen! (HV) sPROKKELS EN bROKKELS