Omschrijving
De Loire vertelt het verhaal van degenen die, afhankelijk van haar grillen, de relativiteit van verworvenheden kennen en met fatalisme weten te aanvaarden, zonder echt te proberen de loop van de dingen te forceren die de rivier altijd zal rechtzetten.
"Ik zou willen denken aan een rivier," mijmert Louis als epiloog... maar waar geeft de Loire om, en waarom?
Wanneer Louis een uitnodiging van Agathe ontvangt, is hij een beetje ontroerd. En geïntrigeerd. Zo lang geleden. Ook al heeft ze nooit meer iets van hem gehoord, hij is haar nooit vergeten. Louis heeft schitterende herinneringen aan de paar jaar die hij met haar aan de oevers van de Loire doorbracht. Hij kan het idee dus niet weerstaan om een paar dagen de tijd te nemen om terug te keren naar het licht van de rivier.
Hij besluit naar de ontmoetingsplaats te lopen die Agathe hem per e-mail heeft gegeven. Het is avond. Het is warm. Louis wandelt met plezier langs de rivier en besluit op een strand even af te koelen voordat hij aankomt. Hij kleedt zich uit en gaat het water in. Fout. Hij verliest zijn evenwicht en begint te drijven. Hij raakt niet in paniek en laat zich zonder tegenstribbelen zweven. Ondanks het gevaar voelt hij zich goed. Het probleem is dat het donker begint te worden en dat de stroming Louis op de andere oever heeft gestort. Daar is hij naakt en moet hij een paar kilometer lopen om de brug te bereiken en terug te keren naar de andere kant. Hij wacht op de donkere nacht en begint aan deze lange wandeling die uiteindelijk best grappig is en die hij later als magisch zal omschrijven.
Hij arriveert bij zonsopgang. Agatha is er niet. Het huis lijkt leeg. Op dat moment weet hij nog niets van wat er daarna gaat gebeuren. Hij weet niets van de verrassing die Agathe in petto heeft voor de mensen die van haar hielden...
Meer dan alleen een rivier, een geschiedenis! Verhalen, zou je moeten zeggen, want over iets meer dan duizend kilometer kan het alleen maar veelvoudig en veranderlijk zijn, afhankelijk van de wolken in de lucht, het tijdstip van de dag of de maand van het jaar, afhankelijk van degenen die ernaar kijken of ernaar verlangen om ermee weg te gaan...
De Loire van Étienne Davodeau is niet alleen een allegorie van de Loirestreek, maar, zoals hij zo goed kan, een verhaal van levens, die van de mensen die langs de oevers, heuvels of promenades onvermijdelijk een nauwe band onderhouden met deze wateren die het ritme van de seizoenen bepalen met hun grillen.
Agathe is niet meer, maar ze blijft voortleven in de herinnering van degenen die ooit haar pad hebben gekruist en zijn gestopt aan de oevers van een rivier die, nadat ze voor de chenin heeft gezorgd in Montlouis, haar verheerlijkt in Savennières. Zo doende vraagt Étienne Davodeau zich af over de waarde van de dagen die onmerkbaar aan elkaar rijgen en die uiteindelijk, op een zonnige zomeravond of een mistige herfstochtend, dwingen tot nadenken over wat ermee is gebeurd. Maar, verder dan een tijdlijn die eigen is aan de mens, doet hij ook beseffen van de eenvoudige schoonheid van de plaatsen en hun talrijke variaties die elke minuut uniek maken.
Reviews
Gemiddelde score 4 / 5
LOIRE (Etienne Davodeau) 2024
Ballade over de Loire
Een uitnodiging krijgen is altijd leuk. Zeker als ze van een ex-vriendin komt van lang geleden. Wel vijf jaar was Louis met Agathe samen. Hij denkt terug aan het huis aan de oever van de Loire en besluit te gaan. Maar hij is niet alleen. Verschillende ex-minnaars (Jalil, Suzanne, Nicolas,...) zijn blijkbaar ook van de partij. Agathe schopte Louis indertijd eruit om met Jalil verder te gaan. Van een ongemakkelijke situatie gesproken. Bovendien is Agathe zelf afwezig. Wel present is Laure, de dochter van Agathe. Ze kweekt er nu groenten. Ook met de dochter van Laure, Zélie, maken we kennis. Louis zou wat graag een foto maken van haar. Merkt hij bepaalde gelaatstrekken op? De personages maken even een 'pauze' mee in hun leven.
De sfeervolle tekeningen van Davodeau (De Onwetenden, Luchtwegen, Het Grondrecht, De Val, De Schele Hond) laten ons meedrijven met de Loire, met het leven zeg maar. Niet alles moet een antwoord krijgen. We geven ons over aan de rivier en het landschap. Herinneringen halen emoties naar boven. We zijn klaar met het verleden. Dat komt immers nooit meer terug. De Loire (1012 km) heeft het laatste woord. Tijdens het lezen beluisteren we Rêverie (Claude Debussy) en River Man (Nick Drake). Nadien bekeken we de prachtige natuurprenten opnieuw en beleefden ons eigen verleden. Maar dat is privé!
Een geweldig boek. Een verhaal om je in te laten meedrijven. In de poëzie, de supermooie aquareltekeningen, de intieme sfeer, de verrassende plots, de figuren en hun connectie met elkaar.
Davodeau slaagt er telkens in om me onmiddellijk mee te nemen in zijn verhaal. Van het begin tot het einde. Zelfs met de verschillende woordenloze pagina's, waarin hij de rivier laat spreken.
Chapeau bas à cet homme !
Un long livre tranquille
Jaren na hun breuk krijgt Louis een uitnodiging van Agathe voor een ontmoeting in het huis waar ze samenwoonden, aan de oever van de Loire. Tot zijn verbazing is hij niet de enige die is uitgenodigd. Een aantal voormalige minnaars (en een minnares) leren elkaar kennen, terwijl Agathe onzichtbaar blijft...
Zo ontspringt dit boek. Een dikke honderd pagina’s lang stroomt Frankrijks grootste rivier gezapig, maar onverstoorbaar en soms zelfs dodelijk tussen de overpeinzingen van de personages. Onvoorspelbaar en verraderlijk, een beetje zoals Agathe. "Ze maakt een kalme indruk, je denkt haar te kennen, maar ze doet wat ze wil", zegt een buurman. De rivier of Agathe? Een bron van ergernis aanvankelijk voor Louis, die ook kennismaakt met Agathes dochter (die de zijne zou kunnen zijn) en kleindochter, maar tegen de monding van het boek lijkt hij met de gang van het leven verzoend, als de stroom die zich mengt met de zee. "Kan een rivier die over zichzelf vertelt, ook iets over onszelf vertellen?"
Zoals de bekroonde film met de ironische titel uit 1988 toont Louis’ verhaal — met een dramatische, maar toch ook weer ontroerende eindnoot — dat la vie helemaal geen long fleuve tranquille is. De nuchtere Louis, die toch zelden zonder een glas wijn aangetroffen wordt, leert in de aanwezigheid van de immer fluisterende rivier te luisteren en te kijken, te beleven en te voelen. Al gaat dat luisteren niet vanzelf: "Waarnaar? Ik hoor niets."
Étienne Davodeau is in Loire op zijn meest poëtisch, maar toch ook heel aards, geaard op de oever van de waterloop. Met talloze aquareltekeningen van taferelen rond, in en op de rivier in alle seizoenen en stemmingen roept hij in deze rustig kabbelende strip inzichten op die woorden niet kunnen uitdrukken. Waardoor je sneller dan verwacht meedrijft in het boek. Zoals de stroom een machtig boek. stripspeciaalzaak
win een cadeaubon ter waarde van €5 Schrijf een review
