Leloup

Geboren op 17 november 1933 in Verviers, had Roger Leloup een beschermde jeugd ondanks de onrustige actualiteit. Hij ontwikkelde een passie voor strips, luchtvaart en spoorwegen, die hij dagelijks in actie kon zien bij het grote rangeerstation in de buurt. Tegenwoordig moet hij zich tevredenstellen met miniatuurlocomotieven en wagons op het uitgebreide spoorwegnetwerk dat hij op de bovenverdieping van zijn huis heeft opgezet, waar hij zijn atelier heeft.

Hij studeerde decoratieve kunsten en reclame aan het Saint-Luc Instituut in Luik. Een tekenaar buurman, Jacques Martin, kocht regelmatig zijn brillantine in de kapperszaak van de ouders van de jongeman. In 1950, tijdens een van deze bezoeken, vermeldde de spraakzame bezoeker dat hij op zoek was naar een assistent voor de vakantieperiode. Bij gebrek aan een andere kandidaat, bood Leloup zichzelf aan om zijn kleurwerk te doen.

Zo begon hij te werken aan de verhalen van "Alix" in "Het vervloekte eiland". Een opdracht van Hergé voor technische chromos voor de reeks "Zien en Weten" lanceerde hem in zijn eerste professionele tekenpogingen voor "De Geschiedenis van de Luchtvaart" en die van de auto, waar Jacques Martin de technische leiding had. Leloup verfijnde met potlood de machines die de tekenaar in inkt overtrok voordat de meesterwerker het personage van "Tintin" in passende kledij toevoegde.

Hergé vond het al snel praktischer om zijn medewerkers in Brussel te centraliseren. Op 15 februari 1953 trad Leloup toe tot studio Hergé, waar hij werkte aan de decors van Alix van "De Zwarte Klauw" tot de eerste scène van "Iorix de Grote". Hergé vroeg hem vooral om zeer precieze technische of decoratieve tekeningen, zoals het station van Genève-Cointrin in "De Zaak Zonnebloem", de rolstoel van kapitein Haddock in "De Juwelen van Bianca Castafiore", auto's, motoren, tanks, het ontwerp van het vliegtuig van Carreidas en alle andere voor de nieuwe versie van "Het Zwarte Eiland", columns over modelbouw, enz.

Na vijftien jaar in deze routine had hij de wens om zijn eigen serie te starten. Hij ontmoette Peyo en tekende enkele proef-Smurfs, maar zijn stijl leidde hem meer naar avontuur en realisme. Hij assisteerde Francis op een aflevering van "Jacky en Célestin" en bedacht een nieuw scenario voor hen, dat hij later zou herwerken voor een verhaal van Yoko, "De vliegende spin".

Tijdens de kerstavond van 1968 schetste hij inderdaad voor het eerst een jonge Aziatische heldin die hij wilde introduceren in een mogelijke overname van "Jacky en Célestin". Het project viel in het water en hij besloot haar te ontwikkelen met twee mannelijke sidekicks, Vic en Pol, om het oorspronkelijke duo Jacky en Célestin te vervangen. Op kerstavond 1969 gaf de uitgever groen licht en "Yoko Tsuno" begon haar carrière in SPIROU op 24 september 1970.

Op 31 december 1969 verliet Leloup studio Hergé om zich volledig te wijden aan de ontwikkeling van de serie, en sindsdien heeft Yoko zijn hart en geest nauwelijks verlaten. Hij spreekt over haar alsof ze constant aan zijn zijde leeft en heeft een roman geschreven om haar jeugd te beschrijven ("Het schuim van de dageraad", gepubliceerd in 1991 in de "Travelling" collectie van uitgeverij Duculot, later overgenomen door Casterman). Kort daarvoor had Roger Leloup een eerste sciencefictionroman geprobeerd ("De Top van de Duisternis", ook in "Travelling") waarin een zeer mooie androïde, de zeer efficiënte Tyo, verschijnt. In 1990 werd hem de zeer begeerde Grand Prix de la Jeunesse SF toegekend.

Roger Leloup is werkelijk een complete auteur, even begaafd in schrijven als in tekenen. In zijn vroege jaren, door ervaring wantrouwig gemaakt, had Charles Dupuis hem gevraagd Tillieux om hulp te vragen voor zijn scenario's en dialogen. Nadat hij twee korte complete verhalen had gezien die door zijn aanvrager waren voorgesteld en waar hij slechts hier en daar een goed woord had kunnen plaatsen, puur uit beleefdheid, oordeelde de meester-scenarist dat zijn toezicht volledig overbodig was.

Leloup is een zuivere, perfectionistische leerling van de Hergé-school en neemt de tijd om zijn indelingen honderd keer te herzien, ontwikkelt slechts een van zijn vele reserve-ideeën wanneer deze volledig rijp is in zijn ogen.