Het bloed van de Koning

Hele goede afsluiter van de reeks, geweldig

Recensie – De Beestenburcht – Het bloed van de koning
Scenario : Xavier Dorison Tekeningen: Félix Delep Uitgeverij: Casterman

Beestenburcht deel 4: Een waardige afsluiting van een donkere dierenfabel

Met het vierde deel valt definitief het doek over Beestenburcht. In deze indrukwekkende fabel, losjes gebaseerd op George Orwells Animal Farm, geeft scenarist Xavier Dorison zijn eigen, bijzonder meeslepende interpretatie van het thema dictatuur en verzet. Waar Orwell eindigt in cynisme, suggereert Dorison dat zelfs een verstikkende tirannie uiteindelijk kan kantelen naar iets dat op een democratisch bestel lijkt – zonder dat er een bloedige burgeroorlog voor nodig is.

Het is een zwaar onderwerp, maar in deze dierenfabel wordt het op een toegankelijke en meeslepende manier gebracht.

Het harde bestaan op de Beestenburcht

Vanaf het eerste deel worden we ondergedompeld in de wrede leefwereld van de Beestenburcht, waar de angst voor “de Paal” als een permanente schaduw boven de dieren hangt. Onze aandacht wordt meteen getrokken door Miss B., de witte kat die met haar twee kittens moet zien te overleven. Humor is in deze reeks schaars, maar César, de zelfverklaarde “gigolo”-rammelaar, en zijn voedsters zorgen af en toe voor een noodzakelijke knipoog.

Martelaarschap en het ontstaan van een ideologie

Toch overheerst de duisternis. De gewelddadige aanval op de militie en het daaropvolgende bloedbad maken van Margriet – de oppas van Miss B. – een martelaar en symbool van de revolutie. Tegelijk krijgen we een ontluisterend inkijkje in de dictatuur van president Silvio en zijn onderdrukkende garde.
De komst van Azelar, de reizende rat en ideoloog van de revolutie, geeft het verhaal een filosofische dimensie. Zijn ideeën over geweldloos verzet resoneren doorheen de volledige reeks. Het symbool van de margriet groeit uit tot een stil maar krachtig teken van opstandigheid. De repressie die daarop volgt – verplichte halsbanden met belletjes, rantsoenering, stijgende prijzen voor stookhout – drukt zwaar op de gemeenschap. Toch blijven de dieren weerstand bieden door elkaar warmte en hoop te geven.

Na de brand in de stal wordt de situatie zo kritisch dat zelfs de machthebbers geconfronteerd worden met de nadelige effecten van het embargo. Silvio offert zijn nummer één op, waarna een nieuwe militieleider wordt aangesteld.

De neerhofdieren reageren door een manifest op te stellen, waarin ze hun eisen en ideeën vastleggen. Miss B. probeert dit aan Silvio voor te leggen, maar hij tracht haar te laten elimineren – tevergeefs.
De repressie verscherpt. Propaganda voor de “Partij van de Margrieten” wordt streng gestraft. Toch blijven de dieren weigeren arbeid te verrichten, waardoor Silvio’s hele systeem begint te wankelen: zonder arbeid geen voorraden, zonder voorraden geen ruilhandel – en dus geen macht.

Propaganda, wantrouwen en de val van een despoot

Miss B. wordt opgesloten, maar de vastberadenheid van de gemeenschap dwingt Silvio uiteindelijk tot het uitschrijven van verkiezingen.
Die verkiezingen worden uiteraard vervalst. Silvio zet grootschalige propaganda in, spreekt de jeugd aan via “De Silvio Jeugd” en probeert zijn paleis een sympathieker imago te geven. Zijn echtgenote Bella belandt zelfs in de ijskelder na beschuldigingen van hoogverraad.

Op de verkiezingsdag spat de illusie uiteen. Silvio ontkent elke vorm van fraude, maar zijn macht brokkelt af.

Wanneer alle honden door de neerhofdieren opgesloten worden in een stal, die door de fanatieke Gorn in brand wordt gestoken lijkt een tragedie onafwendbaar. Miss B. probeert de poort nog te openen, maar tevergeefs. Cesar wordt de held die erin slaagt de poort te openen. Iedereen wordt gered, maar de held komt om.

Met de dood van de held blijft Silvio volledig geïsoleerd achter. Zijn laatste charge eindigt in de arena, waar hem nog één kans wordt geboden: zich nuttig maken voor de gemeenschap. Hij weigert… en verdwijnt voorgoed.

Een visueel meesterwerk van Delep

Zo eindigt dit prachtige maar zware verhaal, meesterlijk in beeld gebracht door Félix Delep. Hij slaagt erin om de gelaatsuitdrukkingen van de dieren indrukwekkend en levensecht neer te zetten. Enkele grote prenten van de machtige stierenkop spreken 'boekdelen'– alles draagt bij aan een diepe, blijvende indruk. Ook de expressie van de andere hoofdpersonages wordt schitterend weergegeven. Bovendien evolueert Deleps stijl duidelijk doorheen de reeks, met een merkbare verfijning in de latere delen.

Dorison slaagt erin om in deze vier albums alle facetten van geweldloos verzet, ideologische kracht en collectieve moed op een toegankelijke en overtuigende manier vorm te geven.
Beestenburcht is een beklijvende, volwassen dierenfabel geworden die nog lang nazindert. Een verhaal dat je niet mag missen.

Pjotr – 12/2025