Het Beest 2

Het Beest

Het Beest
HET BEEST (Frank Pé/Zidrou) 2020-2023

De Marsupilami die wij kennen verscheen voor het eerst in Robbedoes en de Erfgenamen (1952) in Zuid-Amerika (Palombië). Dankzij een film van journaliste IJzerlijm weten Robbedoes en Kwabbernoot dat hun Marsupilami zeldzaam is, maar zeker niet uniek in de wereld.
Het verhaal zit vol met superleuke cameo's. Top of the Bill is meneer Van Dale (duidelijk André Franquin 1924-1997) die hopeloos en tevergeefs verliefd is. Je zou er een zwartkijker van worden. We mogen je zeker IJzerlijm niet onthouden die voor de rubriek Snuffeltje werkt van het weekblad Robbedoes.

Franz van de Mof, euch, Van Den Bossche hoopt nog altijd dat zijn vader hen komt halen om naar Duitsland te verhuizen... De mama van Franz, Jeanne, wordt door iedereen genegeerd. Enkel onderwijzer meneer Van Dale wil graag zijn gigantisch apparaat aan haar laten zien. Om haar lach op te nemen natuurlijk. Ondertussen komt zoontje Franz met een zoveelste dier thuis. Deze keer eentje met een staart van 8m 53cm. Professor Sneutvelmans - cryptozoöloog - wil 'het beest' maar wat graag onderzoeken.

Frank Pé (Ragebol, Zoo) tekent onweerstaanbaar, zeker Brussel is een personage op zich. We konden het alvast niet laten om na het lezen van dit prachtige album het Stripmuseum in de Zandstraat nog een keertje te bezoeken. Liefde voor dieren wordt hier wondermooi gepromoot en zelfs de grootste pesters leren dat vriendschap veel meer kan opleveren. De paginagrote prenten blijven in je geheugen gegrift en wij gaan alvast op zoek naar de Hilarion. Daar kan je in deze tijden zeker mee scoren! Wij hebben immers niets met uniformen.

Opzij, opzij, opzij De cryptozoöloog professor Sneutvelmans is in alle staten. Zijn vriend en dierenarts Bora bracht hem op de hoogte dat hij onlangs in zijn praktijk een raar dier had onderzocht. Een soort geelzwarte, kleine aapbeer met een staart van wel acht meter. Dit zou wel eens de mythische Cola Cola kunnen zijn! En het beest zit dan nog eens opgesloten in Brussel, klaar om naar de Zoo van Antwerpen getransporteerd te worden. Daar moet hij een stokje voor steken. De Cola Cola hoort toe aan zijn departement van het Natuurhistorisch Museum in Brussel. Het is zijn unieke kans om de voorpagina’s te halen van elke nationale krant. Ja, misschien zelfs die van Humoradio of Kerk en Leven! Maar professor Sneutvelmans is niet de enige die op zoek is naar het beest. Ook de jonge Franz Van den Bossche en zijn klasgenoten willen hun langstaart weer in hun armen kunnen sluiten. Beiden komen bijna op hetzelfde moment aan in het asiel. Het beest is wakker! Het Beest vertelt hoe een marsupilami per ongeluk verzeild is geraakt in het Brussel van midden de jaren 1950. Voor scenarist Zidrou is dit tijdsvak de aanleiding om niet alleen de naweeën van de Tweede Wereldoorlog op te diepen, maar ook om volop een open doekje te geven aan tekenaar Frank Pé. Zo neemt hij ons mee naar het Natuurhistorisch Museum zoals het er uitzag nog voor Ragebols De Droom van de Walvis, en naar de stoffenhandel Waucquez waar nu het Brusselse Stripmuseum zit. Daarnaast trekt Zidrou, net zoals Yann in zijn Robbedoezen, een immens blik cameo’s open. Iedereen komt aan bod. Schooldirecteur Jijé, leraar André Franquin, veearts Jean Roba, Frankenstein, dr. Doxey's dronken paard uit Lucky Luke, De Mesmaeker en veel, heel veel Kuifje. Alle kraken nog aan toe. Nog eentje voor de freaks: cryptozoöloog Sneutvelmans is geïnspireerd op Bernard Heuvelmans. Als trouwe vriend van Hergé en Henri Vernes (Bob Morane), hielp hij hen vaak met zoölogische raad voor hun strips. Waar bij Yann de overdaad aan cameo’s vaak een vlotte lezing in de weg zitten, zorgen deze bij Zidrou voor wat body aan het flinterdunne verhaal. Want deel 2 van Het Beest is helaas niet meer dan een rennen-springen-vliegen-vallen-opstaan-en-weer-doorgaan-verhaal. Af en toe zoekt Zidrou naar diepgang — vooral via leraar Hendrik Van Dale — maar vergeet hij door te duwen op het emotieknopje. Dat reduceert het slotdeel tot een al bij al luchtig actieverhaaltje met een onontkoombaar, wat geforceerd einde. Het Beest zal zeker niet de beste strip zijn die je dit jaar zal lezen, maar alleszins wel een van de mooiste. Elke pagina is speciaal geschreven voor toptekenaar Frank Pé. Als hij met zijn marsupilami los mag gaan in het art-nouveaudecor van het Stripmuseum weet je dat je prachtige prenten kan verwachten. Pé neemt ook alle tijd. Net als in een manga deelt hij de actie op in meerdere, adembenemende pagina’s. Ze zijn allemaal om in te kaderen. Wat een tekenaar! Het Beest is een strip die elke stripliefhebber zou willen doodknuffelen, maar die helaas de torenhoge verwachtingen niet heeft waargemaakt. Nostalgische tekenaarsstrip. WOUTER PORTEMAN ssz