Laat uw e-mailadres achter en ontvang een mailtje van zodra deze beschikbaar is!
Omschrijving
Het gloednieuwe Lauwert Uitgeverij struikelde allerminst bij het zetten van haar eerste stapjes in de stripwereld. Met een weliswaar voorzichtige oplage voor een one-shot raakte het 208 pagina's tellende hardcoveralbum Sirocco in een mum van tijd uitverkocht. Het warm vertelde familieverhaal van de Italiaanse stripmaker Giulio Macaione is inmiddels herdrukt zonder de extra wikkel rond de cover die bij de eerste druk hoort. Rond de cover van de herdruk zit nu in de plaats een bandje met complimenten van Zidrou (Mooie Zomers, Bloesems in de Herfst, De Nieuwe Avonturen van Rik Ringers) die erg van het album hield. Vanaf volgend jaar zijn er meer titels te verwachten bij Lauwert Uitgeverij, hoofdzakelijk one-shots met bijzondere verhalen. De eerste geplande uitgave van 2023 wordt Na de Razzia door Laurent Bidot en Arnaud Delalande naar het waargebeurde verhaal van Joseph Weismann. Joseph Weismann wordt op zijn elfde van zijn familie gescheiden tijdens de razzia van Vél d’Hiv in juli 1942. Zijn ouders en twee zussen worden naar Auschwitz gebracht. Met een medegevangene ontsnapt hij door de omheining van prikkeldraad. Hij is een van de weinige overlevenden van de deportatie van Beaune-la-Rolande naar Auschwitz. Na de film La Rafle (2010) en de roman Après la Rafle (2011) baseren Bidot en Delalande zich op het verhaal van Weismann voor het aangrijpende en spannende album Na de Razzia. De in 1931 geboren man leeft nog steeds. In 1996 overtuigde lotgenote Simone Veil (zelf een overlevende van de Shoah) hem om zijn memoires te schrijven met de woorden: 'Meneer Weismann, u hebt een herdenkingstaak te vervullen.' Aanvankelijk had Weismann daar geen oren naar. Hij ging ervan uit dat zijn verhaal enkel zichzelf aanbelangde. Uiteindelijk gaf hij haar gelijk en getuigde hij regelmatig over zijn avontuur in tal van scholen. Van tekenaar Laurent Bidot verscheen nog maar weinig in vertaling. Glénat stopte na één deel de vertaling van het door Didier Convard geschreven Paradox. Bij dezelfde uitgeverij verscheen wel de complete vierdelige reeks De Lijkwade die hij zelf schreef voor de collectie De Zwarte Loge. Scenarist Arnaud Delalande schrijft heel vaak historisch gesitueerde strips. Voor de bij Daedalus verschijnende reeks Bloedkoninginnen schreef hij mee aan Catharina de'Medici - De Vervloekte Koningin en Eleonora - De Zwarte Legende. Andere reeksen van zijn hand zijn De Laatste Kathaar, Ridder d'Eon, Surcouf en Viravolta.
Reviews
Gemiddelde score 5 / 5
NA DE RAZZIA (Bidot/Delalande) 2023
Joseph Weismann (19 juni 1931) maakte de Shoah (Hebreeuwse naam van de Holocaust) helaas van dichtbij mee. Op 16 juli 1942 kloppen Franse (!) gendarmes bij het gezin aan. Na het bekijken van de film 'Wil' van Tim Mielants weten we wat dit betekent. Zijn ouders en zussen Rachel en Charlotte zal Joseph nooit meer weerzien. Hij vraagt zich nu wel eens af waarom de Joden zo 'volgzaam' waren. Ze droegen de gele Jodenster en gebruikten de verplichte affiche 'Joodse onderneming' zonder veel protest. Het zou wel voorbijgaan?
Joseph beleeft het allemaal, terwijl hij het vertelt. Hij kan het nog steeds geen plaats geven. Operatie Lentewind... Als 11-jarige ontsnapt hij samen met Joseph Koganovitch uit het kamp van Beaune-la-Rolande. Zes lange uren doen ze over 15 m prikkeldraad. De kampbewaker in de wachttoren besluit om niet te schieten. Mensen zijn niet allemaal zwart-wit. Er waren er dus bij met een hart. Koganovitch laat later zijn naam veranderen in Kogan om de Joodse oorsprong te verbergen. Simone Veil (eerste vrouwelijke voorzitter van het Europees Parlement 1979-1982): "Joseph Weismann, u moet getuigen. U hebt een plicht te vervullen om te herinneren." Als we nu het stemgedrag van onze jonge mensen vernemen, kunnen we daar zeker het belang van inzien!
Op 16 juli 1995 erkende president Jacques Chirac de verantwoordelijkheid van Frankrijk voor de razzia. Die erkenning gaf de Franse Joden hun eer terug. Laurent Bidot (Lijkwade) ging absoluut voor een klare lijn in de hoop zodoende veel jonge striplezers te bereiken. Scenarist Arnaud Delalande (Bloedkoninginnen) wist ons zodanig te boeien dat we dagen later nog volop met het onderwerp bezig zijn. Hoog tijd om ook eens 'Oorlog en Liefde' (Beuriot/Richelle) te (her)lezen.
"Aanvaard het onaanvaardbare niet!"
1,5 miljoen. Minus 2. Elf. Amper elf. Joseph Weismann was elf jaar toen hij met zijn ouders en zusjes gedeporteerd werd naar het Franse doorgangskamp Beaune-la-Rolande. Daar werd zijn vader direct afgevoerd naar Auschwitz. Zijn moeder en zusjes volgden wat later. Kinderen onder de twaalf jaar mochten van de Franse bewakers nog even achterblijven. Binnen een paar weken zouden ze wel verenigd worden met hun ouders. Joseph geloofde er niets van en wilde ontsnappen. Een paar barakken verder vond hij een andere stoere jongen, Joseph Jo" Koganovitch, die het ook wilde proberen. Het lukt hen wonderwel. Anderhalf miljoen Joodse kinderen werden vermoord in de oorlog. Minus twee. Want zij hebben het overleefd. Elk apart vluchten ze verder. Tweeëntwintig jaar later krijgt Weismann een telefoontje. Koganovitch leeft nog! We zijn amper vier bladzijden ver in de beklijvende biografie van Joseph Weismann en de twee hoogtepunten van zijn leven zijn al verteld. We snappen er niets van. Hoe kan je op die manier nog een verhaal boeiend houden van een eenennegentigjarige die op zijn elfde al het strafste en ergste van zijn leven heeft meegemaakt. Toch slaagt scenarist Arnaud Delalande (Bloedkoninginnen, Surcouf,...) er moeiteloos in. Delalande laat de bejaarde Weismann het hele album lang terugblikken op zijn leven. Maar hij laat de dialogen zo over je heen stromen alsof Weismann nog de leeftijd had van die flashback. Zo is de ontsnappingsscène gekaderd door een oude man maar ‘gespeeld’ door een elfjarige en perfect te lezen door elfjarigen. Deze geweldige insteek, die Delalande ontleend heeft aan de film Titanic, werkt. Ook daar weet iedereen vooraf dat de boot zal zinken, maar toch bleef je verrast door de verhaalaanpak van de bejaarde Rose. We hebben dan ook zijn Na de Razzia verslonden. We werden er geregeld stil van en bleven vol bewondering van wat Weismann ook vandaag nog elke dag doet om deze schandelijke bladzijde van de mensheid nooit te doen vergeten. Grafisch koos men doelbewust voor een klassieke klare lijn stijl om de instapdrempel voor jonge en niet doorwinterde striplezers zo laag mogelijk te houden. Ondanks deze steriele tekenstijl slaagt tekenaar Laurent Bidot erin genoeg venijn in de tekeningen te stoppen. Hij probeert zo neutraal mogelijk de keiharde feiten weer te geven om dan plots in één prentje alle emotionaliteit te stoppen. Zijn "minder is meer" werkt ongelofelijk goed. Die ankers in de strip blijven lang nadat je het verhaal hebt gelezen op je netvlies hangen. Reken daarbij dat Bidot heel straf is in het beeld brengen van massascènes en je vergeeft de auteurs de wat opportunistische keuze voor de klare lijn. We vonden Na de Razzia een beklijvende, straffe biografie met een Holocaustinsteek die we nog niet kenden. Maar het is pas nadat we zelf meneer Weismann hoorden getuigen* en we nadien Na de Razzia herlazen dat de strip echt binnenkwam. Meer nog, het wat saaiere gedeelte van Na de Razzia mocht voor ons nu nog honderden pagina’s dikker zijn. Wat een leven! Wat een vent! Laat zijn strijdleuze "Aanvaard nooit het onaanvaardbare" je voor eeuwig bijblijven. Op de persconferentie vroeg iemand of Na de Razzia verplichte schoollectuur moest worden. Misschien wel ja. Ja. Echt wel. ssz"
win een cadeaubon ter waarde van €5 Schrijf een review
