Eugène

RIP (Monier/Gaet's) 2020-2024

Doodswerkers, "of niet"

Hun werk is 'de dood'. Het leven is dan ook maar een vlammetje dat even opflakkert. Zes rare figuren halen huizen leeg waar de lijken al (te) lang liggen te rotten. De maden zijn er de baas. Derrick heeft een vreselijke hoest. Zijn rotte tanden zullen ongetwijfeld wel eens uitvallen door deze hoestbuien. Met zijn onbetrouwbare vriendin is hij niet echt opgezet. Maurice - in een vorig leven meneer Mercello Camperetti - zag zijn vrouw voor zijn neus neergeschoten worden. Hij doet dit smerige werk al dertig jaar en heeft kanker. Van zijn dochter blijf je beter af. Ahmed leren we kennen op zijn eerste werkdag. Hij heeft al leukere dingen gedaan, bijvoorbeeld met zijn vriendin Bouarfa Jihann.

Als lezer ben je een onderzoeker. We maken onze interpretatie van de realiteit. Geen enkele cold case is voor ons nog veilig! Voor je deze zesdelige reeks aanschaft, is het trouwens een prima idee de boekenleggers van de personages uitgegeven door Microbe te kopen. Je kan die dan prima gebruiken voor je eigen misdaad onderzoeksbord.

Albert verzamelt postkaarten, schriftjes en foto's. Een brave, wat simpele jongen denken jullie? De decolleté van Fanette - niet toevallig een hit van Jacques Brel - valt zeker op. Ze weet hoe ze haar waar moet slijten! Haar gaan we met veel sympathie volgen. Dat hebben we minder voor Mike. Die houdt zich onledig met krasspelletjes en straatmadeliefjes. Dédé hangt vol met nepjuwelen. Hij is een echte oude brompot. Zijn vervoermiddel is een grasmaaier. Zeker teveel films gezien. We mogen ook Eugène niet vergeten. Een stoere kerel met een oorring en een tatoeage. Ooit was hij DJ in een bar. Hij woont nog bij zijn moeder in een caravan.

Uiteraard mogen ze niets voor zichzelf meenemen uit de huizen. Dat wordt streng gecontroleerd door de bazen van de firma RIP. Maar dan is er die dure ring... We bekijken elk album vanuit een ander perspectief. Ons 'bewijsbord' wordt even een kluwen. Scenarist Gaet's (The Beatles in stripvorm, Catamount) is een meester in montage. Hij laat ons genieten, want we sterven maar één keer!

Julien Monier (Gant Blanc, Gant Noir) gebruikt een kleurencombinatie die perfect past bij de spotachtige tekeningen. De juiste geuren komen je tegemoet. Verdachte veilingen en valse testamenten kunnen niet voorkomen dat dit verhaal een subliem einde krijgt. We snappen nu ook waarom Dédé geen eigen album gekregen heeft. Daar had Monier immers geen kruisje bij kunnen zetten. Wij zijn van stof en zullen tot stof wederkeren...