Een nacht met volle maan

Een nacht met volle maan.
Scenario: Yves H. Tekeningen: Hermann Kleuren: Sébastien Gérard - Uitgeverij: Glénat.

Dat Hermann Huppen tot de meest vooraanstaande Belgische stripauteurs behoort, staat buiten kijf. Ik ben altijd een groot bewonderaar van Hermann geweest. Zijn typische, onmiddellijk herkenbare tekenstijl sprak me vanaf het begin aan — en dat doet ze vandaag nog steeds. Zijn meest recente werk, Brigantus, bewijst dat zijn talent nog niet is uitgeput.
Mijn fascinatie begon destijds met Comanche. Met die reeks zette Hermann een nieuwe standaard voor de Europese westernstrip. Zijn ruige, dynamische tekeningen en het sterke uitgangspunt — een vrouw die de leiding heeft over een ranch — maakten diepe indruk. Sindsdien was ik verkocht. Ook Jeremiah groeide uit tot een echte succesreeks, al kende die, zoals bij veel langlopende series, zowel sterke als iets minder sterke scenario’s. En dan is er nog De Torens van Schemerwoude, eveneens een indrukwekkende reeks die zijn veelzijdigheid als tekenaar en verteller onderstreept.
Sinds 2000 vormt Hermann bovendien een vast duo met zijn zoon Yves Huppen, die hem voorziet van onmiskenbare “Huppen-scenario’s”. Hun gezamenlijke one-shots hebben vaak een duister, misdadig karakter en bevatten bijna altijd een onverwachte wending.
Zo ook dit verhaal uit 2011. Toen ik het onlangs opnieuw uit de kast haalde, bladerde ik er even door — om het vervolgens in één ruk uit te lezen.
Het verhaal trekt de lezer onmiddellijk naar binnen met een ogenschijnlijk idyllisch plattelandsdecor: grazende koeien, rust en eenvoud. Maar al snel blijkt dat de rust slechts schijn is. Een groepje ongeregeld heeft een idioot plan opgevat: ze willen de brandkast van de Boisseaus, een bejaard echtpaar, kraken. Voor je het weet zit je als lezer midden in hun complot en móét je verder lezen.
Het is volle maan. Het koppel is naar de bioscoop en de bende dringt het huis binnen. Maar het plan loopt niet zoals gehoopt: de brandkast blijft gesloten. Lucas, één van de bendeleden, is een heethoofd en duidelijk moeilijk in toom te houden. Karim, de bedenker van het plan, heeft steeds minder controle over hem. Uiteindelijk besluiten ze te wachten tot de eigenaars thuiskomen om hen onder bedreiging de kluis te laten openen.
Maar dan hebben ze buiten mijnheer Boisseau gerekend. Hij blijkt een man die niet zomaar breekt. Integendeel: het lijkt alsof hij in zijn leven al erger heeft meegemaakt. Wat volgt, is een onverwachte omslag waarbij de oude man zich ontpopt tot een geduchte tegenstander.
Het einde is geheel in de stijl van de familie Huppen: rauw, donker en enigszins luguber. Precies datgene waar ze om bekendstaan. Voor liefhebbers van hun werk is dit dan ook een onmisbare strip.
Het herlezen zeker waard!

Pjotr 03-2026