De wachters van het Louvre

DE WACHTERS VAN HET LOUVRE (Jiro Taniguchi) 2015

De negende kunst ontmoet het Louvre met een frisse blik

Een manga is altijd even wennen: dus lezen we van achter naar voor en van rechts naar links. Een manga uit Japan? Toch niet helemaal. Er zijn duidelijk veel meer overeenkomsten met Europese dan met Japanse strips. De actie staat niet centraal, maar wel de manier van vertellen en intieme gevoelens. Euromanga dus. Vooraanstaande stripauteurs krijgen een uitnodiging van het Louvre en van uitgeverij Futuropolis om albums te maken voor volwassen striplezers die het DNA van het Louvre bezitten. Zo treden we in dialoog met de collecties. Voor de rest, carte blanche. Het museum is immers van en voor iedereen. Enkele voorbeelden: Moeder en Kind (Lax), De Hemel boven het Louvre (Yslaire), De Geesten van het Louvre (Bilal), De Schele Hond (Davodeau), ...

In mei 2013 bracht Jiro Taniguchi (De Magische Berg, De Wandelaar) een maand door in het Louvre Museum. Hij komt kunstwerken en kunstenaars uit verschillende tijdperken tegen. Na de internationale stripbeurs van Barcelona gaat een Japanse tekenaar nog enkele dagen naar Parijs. Daar kunnen we alleen maar jaloers op zijn. Maar plots begint hij te rillen van de koorts. Hij komt terecht in het sluimergebied van de verbeelding, zijn onderbewustzijn. Op die grens tussen droom en werkelijkheid ontmoet hij heel wat bekende kunstwerken. Wat een welgekomen rust. Ook wij hebben totaal geen last van de enorme drukte in het museum. De tekenaar heeft zelfs het geluk aanwezig te zijn in het tekeningenbos van landschapsschilder Jean-Baptiste Camille Corot. Hij is een dichter van de stilte.

Een gevleugelde vrouw zonder hoofd en armen, De Nikè van Samothrake is een voortreffelijke gids. De mascotte van Rolls-Royce, de Spirit of Ecstasy, is duidelijk op de Nikè geïnspireerd. Vincent van Gogh laat ons kennismaken met de Tuin van Daubigny, een schilder die hij enorm bewonderde. Even wordt het ook nog spannend. De kunstwerken moeten aan de vooravond van WO II onder leiding van directeur Jacques Jaujard uit het Louvre worden weggehaald. Wat een onderneming! Als onze tekenaar terugdenkt aan zijn vrouw Keiko, worden wensen alsnog omgezet in realiteit. Jiro Taniguchi weet ons te raken. Ook onze emoties en dromen nemen deel. We worden bewust van de schoonheid van het leven. En nu, vol verwondering naar het Louvre!