De heilige ezel

Van de middeleeuwen hebben veel mensen een verkeerd idee. 'We leven niet meer in de middeleeuwen!' is vaak synoniem voor 'we leven in een beschaafde maatschappij, niet meer in een toestand van barbarij en achterlijkheid'. Dat is wat men associeert met de middeleeuwen: onwetendheid, wreedheid, vuil, onrecht, bijgeloof, onkunde op alle gebied, kortom, de 'Duistere' middeleeuwen. Wie zich erin verdiept komt echter op een heel ander plaatje uit: vooral in de vroege middeleeuwen was het met de waarden, die wij vandaag erg belangrijk vinden, als vrijheid van meningsuiting, individuele rechten, gelijke rechten van man en vrouw, bescherming van kinderen en zelfs dierenrechten, vaak heel wat beter gesteld dan vele eeuwen later, ook in die eeuwen die ze de 'renaissance' en de 'eeuw der verlichting' noemen. Verhalen over ridders die mekaar te vuur en te zwaard bekampen zijn er genoeg. Maar de werkelijkheid was dat de meeste mensen in die tijd echt wel belangrijkere dingen aan hun hoofd hadden: de dagelijkse strijd om het bestaan, bijvoorbeeld. En het handhaven van recht en orde ... de opvoeding van hun kinderen ... En die kinderen zelf, die hadden het ook maar druk met hun eigen leventje! We volgen het leven van Aliénor, een kind met een heel eigen willetje, en genoeg lef voor een hele ronde tafel vol met ridders.