Meneer Apothéoz

Als een verhaal ‘tragikomisch’ wordt genoemd, is het altijd uitkijken geblazen. Vaak is het tragische niet echt grappig, of omgekeerd. Meneer Apothéoz van het duo Dawid en Julie Frey moet het komische hebben van Théo, de protagonist van het verhaal, die vindt dat zijn familienaam Apothéoz ongeluk brengt. Alles mislukt waar een Apothéoz zich in mengt, dat is immers al generaties lang het geval. Oké, de opsomming van wat misging met zijn voorouders is grappig, maar we zien Théo vooral als een wat twijfelende en larmoyante jongeman, die geen knopen doorhakt en niet stevig in zijn schoenen staat. Hij is verliefd op Camille, maar als zij hem vraagt een keertje samen te fietsen, laat hij dat tot haar ongenoegen passeren. Als zij even later bij de bink van het dorp achterop stapt, is Théo teleurgesteld. Zo’n type dus.

Thuis heeft hij het niet getroffen, met een alcoholische vader die teert op een slim uitgedachte lijfrente-constructie die we voor waar aannemen. Dan is er een bemoeizuchtige buurman, die Théo moeilijke vragen stelt, behalve als het er echt toe doet. Zo zit er wel meer onlogica in het verhaal, al kan dat allemaal onder het komische worden geschaard. Het scenario van Julie Frey is luchtig en hoeft het niet van het mysterieuze te hebben. Veel zien we gewoon niet aankomen: het is verrassend en dat past bij de sfeer van het verhaal. De tekeningen van Dawid zijn in een halfkarikaturale stijl, met dopneuzen en grote kinnen, maar tegelijk ook met genoeg emotie om het echt te houden. Zo wordt het dramatische altijd afgeroomd en schrikken we niet van een akkefietje meer of minder. Wat opvalt is dat de personages acteren in een vrijwel leeg decor: veel andere mensen zijn er niet. Ze zitten altijd alleen aan de toog, op straat loopt vrijwel niemand en in de haven is het uitgestorven. Het kleurgebruik zet dit nog extra aan: het is wat somberend.

Wat dit verhaal interessant maakt, is dat alle verkeerde stappen die Théo zet, resulteren in nieuwe kansen – die hij vervolgens weer laat voorbijgaan. En precies dan ontmoet hij op een terrasje de schrijver Antoine Pépin, die bekend is van het boek Beter leven met anderen en met zichzelf [sic]. Die zit met een writer’s block en is op zoek naar materiaal voor een roman. Als Théo hem vertelt wat er in zijn leven gaande is, fleurt Antoine op: dat is een geweldig plot. Omdat Théo Antoine helpt met zijn verhaal, besluit Antoine hem ook te helpen: Théo’s grote liefde terug te vinden en haar de waarheid te zeggen. Dat Théo, hoe tragikomisch ook, klaar is om haar hart te veroveren. Dat beweert Pépin namelijk voluit in zijn succesvolle boek over zelfontwikkeling.

Vanaf dan verandert alles nog een keer, maar nu echt. Het tragikomische maakt plaats voor een donkerder verhaal. Er gaat iets te veel mis; het loopt gierend uit de hand. En als alles is opgeveegd, dient het onvermijdelijke slot zich aan. Dat is nogal willekeurig, mogelijk omdat het er minder toe doet. Het had evengoed tien andere eindes kunnen hebben. Deze is prima en passend. Wat overblijft is een geestige vertelling, die met heel veel toevalligheden aan elkaar zit geplakt, en waar het vooral gaat om de oplossingen die Théo en Antoine bedenken voor alle problemen die zich voordoen – maar daarover kan hier niet gesproken worden, dat bewaren we mooi voor de lezer. www.9dekunst.nl

Théo Apothéoz is na de zoveelste mislukking overtuigd van het feit dat zijn naam synoniem staat voor falen. Generatie op generatie krijgt het voor mekaar om vol overgave ergens aan te beginnen, maar het binnen de kortste keren uit te laten lopen op een groot fiasco.

Théo kiest de brede weg van de veilige route en gaat elke uitdaging uit de weg. Hij is verliefd op Camille, maar pakt niet door. Hij heeft talent, maar doet er niets mee. Het leven thuis is vreselijk voor Théo, vanwege de passieve attitude van zijn vader en de vele flessen wijn die zijn verwekker nuttigt. De stilstand wordt doorbroken wanneer hij Antoine Pépin ontmoet. Pépin gelooft in persoonlijke groei, iets waar Théo een broertje dood aan heeft. Dit gesprek ontaardt in een opeenvolging van gebeurtenissen die Théo dwingt om tegen alles in toch te handelen.

Het tekenwerk van Dawid is uiterst sfeervol. De afwisseling in perspectieven, de wanhoop, de ontkenning, de sleur en de heerlijke uitgewerkte Franse straten zorgen voor een uurtje leesplezier. Blijft het verhaal hangen? Dat niet zozeer, maar mijn lege wijnglas vulde ik na het omslaan van de laatste bladzijde toch nog maar even bij. ( striptip.nl = bron )

“Meneer Apothéoz” is een tragikomische graphic novel met in de hoofdrol de antiheld Théo Apothéoz, een jonge man uit een familie van 12 stielen, 13 ongelukken. Een familie waarop, sinds hun aankomst in Frankrijk, een vloek rust om van de ene in de andere mislukking terecht te komen.
Aanvankelijk berust Théo in zijn toestand en neemt hij geen initiatief om de ban te breken. Hij voelt zich gedoemd ook te falen en praat zichzelf een minderwaardigheidscomplex aan. Op zijn dertigste leeft hij van alledaagse klusjes en woont hij bij zijn alcoholverslaafde vader in een sjofel appartementje in het rurale Frankrijk. Sinds zijn jeugd is hij verliefd op Camille, de kruideniersdochter, maar uit schrik een blauwtje te lopen, laat hij haar gaan.
Wanneer zijn vader sterft en hij Antoine Pépin, een pseudo schrijver, ontmoet, komt er stilaan verandering in Théo’s mindset. Antoine gelooft niet in de vloek op de familie Apothéoz en wil hem helpen om de vicieuze cirkel van mislukken te doorbreken. De schrijver dringt er bij Théo op aan om Camille zijn liefde te verklaren. De veroveringstocht loopt echter niet zoals gepland en kent zelfs een luguber intermezzo. Maar uiteindelijk leidt het zoveelste falen toch tot een succes. Camille en Théo vinden elkaar en verlaten hun geboortestreek voor ‘het begin van een nieuw begin’ op het eiland Agormas, waar de familie Apothéoz vandaan kwam. De cirkel is rond.
Het verhaal wisselt voortdurend van stemming. Het ene moment heb je medelijden met het hoofdpersonage of erger je je aan zijn hoog “losergehalte”. Het andere moment kan de pret niet op als hij door een oude dame wordt opgevreeën. Nog verder gaat het de macabere kant op. Deze scènes deden ons zowaar aan de serie RIP denken.
Al is het scenario hier en daar bij het haar getrokken, zijn het toch de verrassende plotwendingen die je als lezer bij de zaak houden.
De auteurs besteden veel aandacht aan het decor. Het verhaal ademt de sfeer van het Franse platteland. De openingspagina zet meteen de warme toon.
De licht karikaturale tekenstijl van Dawid is meer dan voortreffelijk. Hij schildert prachtige aquarellen in overwegend bruin en oker voor overdag en blauw en grijs voor ’s avonds. De gedetailleerde prenten van het dorpsplein, de kruidenierswinkel (achtercover) en de boekhandel zijn pareltjes.
Naast een aanmoediging om niet in ellende te blijven hangen, doet “Meneer Apothéoz” de lezer reflecteren over existentiële vragen als: “Wat is slagen in het leven? Graag zien?” Of “Wat is het echte leven?” “Wat is uw mooiste mislukking?”
“Meneer Apothéoz” was voor ons een zeer aangename leeservaring, een knap getekende eigenzinnige komedie met een donker randje. Bij Lauwert hebben ze duidelijk een neus om dergelijke pareltjes op de kop te tikken en te vertalen. “Monsieur Apothéoz” verscheen al in 2023 bij edities Glénat. (HV)
www.sprokkels-en-brokkels.be