Goddelijke stripgoden

Recensie – Heden verse vis – Goddelijke stripgoden
Scenario: Marc Legendre - Tekeningen: Charel Cambré Uitgeverij: Standaard.

Wat ooit begon als het ludieke idee van Cambré en Legendre om het over een totaal andere boeg te gooien — in Spanje gaan brainstormen, of desnoods visboer worden — is inmiddels uitgegroeid tot een volwaardige reeks die nu aan haar derde album toe is. En opnieuw serveren de twee fantasten een heerlijke portie sympathieke chaos, absurdisme en zelfspot.
In dit deel verlaten ze hun stek in het inmiddels vertrouwde Spaanse dorpje Verilejo – jawel, de brug is eindelijk hersteld – en reizen ze terug naar België om een prijs in ontvangst te nemen. Dat simpele uitgangspunt ontspoort al snel in heerlijke onzin vol hilarische momenten, misverstanden en gekke situaties. Tegelijkertijd durven de auteurs — zoals we dat van hen gewend zijn — hun ongezouten mening geven over allerhande maatschappelijke irritaties en evoluties, herkenbaar voor zowel boomers als oudere gen-X’ers.
Zo krijgen het verval van de authentieke Spaanse sfeer en het lawaai van quads in de natuur een welgemikte sneer. Ook de stripwereld moet eraan geloven: een hilarische karikatuur van geitenwollen sokken, een schrijnend gebrek aan visie én centen… extravagante uitgevers... niets blijft gespaard. Daarnaast worden hedendaagse thema’s zoals overtoerisme en het vluchtelingenvraagstuk met een knipoog verwerkt, zonder belerend te worden.
Het album biedt bovendien een charmante taalcocktail. Op ‘Jommekos’-wijze frissen we ons basis-Spaans op, terwijl de personages vlotjes overschakelen naar ‘Vlengels’ en zelfs ‘Vleutsch’. De internationale Vlaming pur sang. Zelfs enkele echt Vlaamse termen worden geduid voor de lezer.
De cameo van “Freddie de yucca” en de running gag rond Wiske in haar blote gat zijn daarbij slechts enkele van de vele geestige details die fans met plezier zullen herkennen.
Dit derde deel is opnieuw een heerlijk staaltje Vlaamse zelfrelativering, met veel liefde en vakmanschap gebracht door een duo dat zich, geheel terecht, even de goddelijke stripgoden mag wanen. Uiteindelijk trekken ze eropuit met een foodtruck — “La Taperia” — waarmee ze gefrituurde vis op Senegalese wijze aan de man brengen. Het past perfect binnen hun wereld van vrolijke waanzin.
Hoewel je soms licht zenuwachtig wordt van het hyperactieve gewirwar, geknies en gezaag van deze twee ‘creeps’, blijft de reeks een verademing voor liefhebbers van Vlaamse humorstrips.
De creatieve ideeën van deze “nog niet zo oude Vlaamse knarren” blijven verbazen én entertainen.
Pjotr – 11/2025