De Atlantische Dreiging

Hoewel De Atlantische Dreiging een gloednieuw album is, voelt het aan als een strip uit een vervlogen tijd. Alles ademt de wat oubollige sfeer van de jaren vijftig, volledig volgens de normen die Edgar P. Jacobs — de geestelijke vader van Blake en Mortimer — destijds vastlegde.

Sinds het ontstaan van de reeks in de klare lijn van de Brusselse school is er aan de setting nauwelijks iets veranderd: het naoorlogse Engeland blijft het decor, met alle bijhorende stijlkenmerken.

Na de dood van Jacobs slaagden scenaristen als Yves Sente, Jean Van Hamme en Jean Dufaux erin scenario’s te schrijven die trouw bleven aan de geest van het origineel. Ook op tekenvlak passeerden tal van gerenommeerde artiesten die hun kunnen in de klare lijn mochten tonen. Yves Sente levert met dit album inmiddels zijn elfde scenario af. Zijn samenwerking met André Juillard bleek jarenlang het meest succesvol, goed voor acht albums, maar ook met Peter Van Dongen werkte hij al drie keer samen — De Atlantische Dreiging is hun meest recente wapenfeit.

Voor wie dit verhaal ten volle wil appreciëren, is het aan te raden om vooraf enkele oudere albums te herlezen. Zo keert de zonderlinge egyptoloog professor Grossgrabenstein terug, bekend uit Het Mysterie van de Grote Piramide. Ook Het Raadsel van Atlantis is relevante lectuur, want zowel het oude als het nieuwe Atlantis komen aan bod. En uiteraard duikt ook Olrik weer op, met verwijzingen naar Getekend Olrik, waarin hij op miraculeuze wijze een instorting overleeft en zelfs een opvallende genegenheid voor kapitein Blake tentoonspreidt.

Het verhaal opent met mysterieuze bezoekers, raadselachtige sterfgevallen op zee en een tsunami die de Schotse kust treft — mogelijk veroorzaakt door vulkanische activiteit in Doggerland, de wetenschappelijke benaming voor de bodem van de Noordzee.

Tijdens een onderwaterexpeditie belanden Mortimer en Blake in een gigantische duikboot van de Atlantiërs, onder bevel van de verrader Magon, die de ondergang van Atlantis (in 1956 ?!) blijkbaar heeft overleefd.

Magon is belast met de zoektocht naar orichalcum, een energiebron die nodig is om het nieuwe Atlantis van energie te voorzien nu één van de nabije zonnen is uitgedoofd. Toevallig bevindt dat orichalcum zich onder de zeebodem van Doggerland.

Uiteraard heeft Magon ook minder nobele plannen: met deze energie wil hij de macht grijpen in het nieuwe Atlantis.

Wat volgt is een klassiek Blake en Mortimer-verhaal: samen met Amyclas, de beschermeling van de edele prins Icarus, worden onze helden voor dood achtergelaten, om — geheel volgens traditie — op het nippertje te ontsnappen. De achtervolging leidt hen naar het nieuwe Atlantis, waar ze de machtsgreep proberen te verhinderen, de schurken te stoppen en uiteindelijk weer veilig thuis te geraken… bij voorkeur voor het aperitief.

Yves Sente en Peter Van Dongen zijn er zonder twijfel in geslaagd een album te maken dat perfect aansluit bij de geest van Edgar P. Jacobs. Het verhaal is volledig “1956”, terwijl de tekeningen net dat tikkeltje moderner ogen. De hamvraag blijft echter: is er vandaag nog een groot publiek voor dit soort strips?

You like it or you hate it.
Pjotr – 11/2025

Goed verhaal, een goede aanvulling in de reeks een leuke comeback van Atlantis.

het is een nieuwer concept,maar niettemin goed gebracht