Description
Titre : Gentlemind
Auteurs : Juan Diaz Canalès et Teresa Valero
Illustrations : Antonio Lapone
Genre : Drame historique, Féminisme
Description : Au début des années 1940 à New York, Navit hérite de Gentlemind, un magazine coquin peu lu, principalement utilisé par le milliardaire H.W. Powell pour promouvoir les chanteuses et danseuses de ses salles de spectacle. Sans expérience dans l'édition, cette jeune femme met tout en œuvre pour le transformer en une publication moderne et réussie.
Les auteurs espagnols Juan Diaz Canalès et Teresa Valero revisitent le mythe du rêve américain. L'héroïne, une femme juive orthodoxe en rupture avec sa communauté, n'a peur de rien ni de personne. Elle rejette sa religion, vit sa sexualité librement et s'impose dans le monde des affaires. Dans ce récit teinté de féminisme, il est ironique de constater qu'elle atteint ses objectifs en s'appuyant sur quatre hommes : un riche industriel, un avocat portoricain, un écrivain mystérieux et son amant, Arch, un illustrateur au chômage. En retour, elle révèle le meilleur (compassion, talent) ou le pire (orgueil, jalousie, lâcheté) de chacun.
Le style de dessin d'Antonio Lapone est immédiatement reconnaissable : un trait semi-caricatural aux accents rétro et des personnages évoquant la légèreté. Ses dessins sont toutefois moins arrondis que dans ses autres travaux ; les visages, notamment celui de la protagoniste, sont souvent anguleux, la faisant parfois paraître plus vieille qu'elle ne l'est. Néanmoins, le charme désuet du travail de l'auteur de "Greenwich Village" et de "La fleur dans l’atelier de Mondrian" reste intact. L'artiste utilise également une palette de couleurs restreinte, chaque vignette étant souvent dominée par une teinte spécifique, avec une prédominance de marron, mais il éclaire généralement ses planches avec quelques cases en rouge, bleu ou vert. Les clins d'œil à la culture populaire sont omniprésents, et il est agréable de scruter les décors pour découvrir des pastiches de publicités et de revues.
Conclusion : Sur fond de l'Amérique de la Seconde Guerre mondiale, en pleine ère de la propagande, "Gentlemind" se présente comme une vaste réflexion sur l'image et le temps. C'est le portrait d'une époque, d'une ville et, avant tout, d'une femme libre. Un must pour les amateurs de drames historiques qui apprécient la complexité des relations humaines et l'évolution culturelle.
Avis
Score moyen 4 / 5
De kunst van elegantie
Brooklyn, 1939. Illustrator Arch Parker loopt de redacties plat, maar vindt geen werk. Zijn muze en vriendin Navit gelooft wel nog volop in hem. Op een dag lult Parker zich binnen bij een van de slechtst verkopende mannenbladen uit de krantenkiosk, Gentlemind. Hij krijgt er zijn bureau, op voorwaarde dat de steenrijke eigenaar Powell zijn Navit mag zien. Navit ziet er onmiddellijk het voordeel van in en wordt danseres in Powells nachtclub. Ze blijft beide mannen betoveren. Drie jaar later komt de driehoeksrelatie op een kookpunt en Parker vertrekt als oorlogstekenaar naar Europa. Navit maakt verder horizontaal carrière en trouwt uiteindelijk met Powell. Exit voorspelbaarheid. Enter het eigenlijke, toffe verhaal.
Bijna. Bijna had ik Gentlemind niet uitgelezen. Een rechtbankscène op pagina 9 waar een nieuw personage wordt opgevoerd, is enorm warrig uitgewerkt. Wie was wie? Wie was de goede? Waar ging dit om? Drie keer heb ik die twee pagina’s herlezen. Pff, het zal toch niet waar zijn. Dit is godver een scenario van Juan Díaz Canales (Blacksad) en Teresa Valero (Tovenarij, ook getekend door Blacksad-tekenaar Juanjo Guarnido)! Kon dit echt niet duidelijker? Of was het tekenaar Antonio Lapone die deze pagina’s niet kon omzetten? Merde, toch. Ik keek echt al jaren uit naar een vertaling van een van Lapones strips. Zijn vintagestijl is immers een en al elegantie. Die klare lijn! Die pin-ups die zweven tussen Ted Benoit en Hanco Kolk! Betoverend mooie illustraties! Een strip maken is blijkbaar iets anders. De eerste pagina’s overtuigen me niet. De bladspiegel is heel druk, intens en de inkleuring springt van de hak op de tak. Elk prentje krijgt één steunkleur, in vlakken, ondersteund door lekkere retrorastertjes. Prima als losstaande prentjes, maar te intens om na elkaar te zien. Wat verder schakelt de Italiaan over naar aquarel. Het blijft druk. Ik bijt door. Tien pagina’s verder is er een nieuwe rechtbankscène waar alles wel duidelijk is. Ik raak in het verhaal ,maar het blijft te banaal en cliché. En ergens halverwege, wanneer de verhaallijnen weer samenkomen bij het tijdschrift Gentlemind, gebeurt het onverwachte. Pas vanaf dan begint het ronduit geweldig te worden. De personages komen tot leven en slaan aan. De dialogen knetteren. Ook Lapone ontwaakt en verbluft ons met enkele knappe illustraties van tijdschriftcovers. Met een dikke oef klap ik dit eerste deel dicht. Yes. Ik surf naar een Franse stripsite met lezersbeoordelingen en zie dat het tweede deel 4,5 sterren kreeg. Oef. Yes.
Blacksad-scenarist Canales en topillustrator Lapone maken het je in de eerste helft van deze strip niet gemakkelijk. Wie volhoudt, wordt uitermate fel beloond. Plots wordt Gentlemind een echt feestje! Yes!
tentez de gagner un chèque cadeau d'une valeur de €5 Rédiger un avis
