Voor galg en rad

“Oud(er) worden is de beste manier om niet te sterven” is het motto van de Krasse Knarren. In deze knappe komische maatschappijkritische serie, volgen we de belevenissen van drie jeugdvrienden die elkaar al van bij hun geboorte kennen. De drie zeventigers : Pierre, “Pierrot”, communist, anarchist, Emile aka “Mimile”, zeevaarder, verleider, ex-rugby ster en Antoine, arbeider, vakbondsman hebben lak aan gezag en schoppen met de regelmaat van de klok tegen de schenen van het establishment.
Het verhaal is hilarisch, vol van scherpe humor en absurde situaties. De max voor wie echt eens goed wil lachen. De grappen van Wilfrid Lupano en de rake personages van Paul Cauuet bevallen ons zo dat we de reeks al meerdere keren herlezen hebben. We kunnen niet genoeg zeggen hoe plezant de Krassen Knarren zijn.
Tien jaar na het eerste album “Doodgaan kan altijd nog” (2014) winnen ze nog steeds aan populariteit. In Frankrijk zijn “Les Vieux Fourneaux” (letterlijk vertaald: de oude kachels) “chaud”. Men zit er al aan twee filmversies.
Deel 8 “Voor galg en rad” is een jubileumalbum. We vieren niet alleen de tiende verjaardag van het olijke trio, maar ook de zestigste verjaardag van de toneelgroep “De wolf in onderbroek”. Ter gelegenheid van dit laatste keren de drie vrienden terug naar hun geboortedorp Montcoeur. Voor Pierrot ter plaatse raakt, steekt hij nog even de draak met de nieuwste betalingsmiddelen en het onpersoonlijke van bepaalde IT-toepassingen. Hij loopt zijn zoveelste veroordeling op. Een enkelband zal hem echter niet weerhouden om zijn vrienden te vervoegen.
Het scenario is een rollercoaster van dol komische scènes. Antoines kleindochter, Sophie, wil van de viering van 60 jaar toneelgroep “De wolf in onderbroek”, opgericht door haar oma Lucette, een echt dorpsfeest maken. Ze vraagt haar opa hoe hij haar leerde kennen. Antoines verhaal loopt als een rode draad door het album. In de plaatselijke “bar tabac” beheerst de transfer van de plaatselijke rugby ster, met de nodige overdrijving, de gesprekken. Een oude liefdesrivaliteit tussen Antoine en Monsieur Curac loopt uit de hand. Alsof dit nog niet genoeg is, dropt Lupano de zus van Pierrot in het verhaal. De komst van Madeleine, die als twee druppels water op haar broer lijkt, zorgt voor enige animositeit in het dorpje. Geweldige vondst van de auteurs. Het verhaal dendert maar door en we vallen van de ene verrassing in de andere. Op de galavoorstelling van “De wolf in onderbroek” bereiken we de climax, maar all’s well that ends well.
Wow, wat een verhaal! Er zit beslist nog geen sleet op de Krasse Knarren. Deel 8 is duidelijk één van de betere afleveringen uit deze reeks. De karikaturale tekenstijl van Cauuet geeft het verhaal de vaart dat het nodig heeft. Het is zonneklaar dat de Krasse Knarren en co in zijn “potlood” zitten.
Top album – top serie! (HV)