Toen David zijn stem verloor

TOEN DAVID ZIJN STEM VERLOOR (Judith Vanistendael) 2012

Niet oneindig worden hé

David gaat een laatste keer op de meren rond Berlijn zeilen. Hij doet dit al tien jaar. Deze keer mag zijn jongste dochter, Tamar (8j), mee. Hij heeft strottenhoofdkanker maar onze boekhandelaar wil niet praten over z'n ziekte. Dat heeft uiteraard een enorme impact op zijn omgeving. Zijn oudste dochter, Miriam, kreeg net een kind, Louise. Het leven is immers komen en gaan. Tamar en haar buurjongen Max bedenken een oplossing. De ziel weegt maar 23 gram. Die kan dus gemakkelijk in een flesje. Tamar ontmoet een zeemeermin en kan daar alles aan vragen. Via een ballonbrief blijft ze in contact met Max. Ze maken samen ook al plannen om haar vader te mummificeren.

Bij zijn tweede vrouw Paula zijn er meer duistere gedachten en zelfs wanhoop. Toch trekt ze voor vijf dagen naar Helsinki als gastdocent. Het leven moet immers verdergaan. Maar voor David niet... Ze moeten zijn strottenhoofd weghalen. "Ik wil niet meer ademen." Maar euthanasie is in Duitsland onwettig. Het inlevingsvermogen van Judith Vanistendael (Mikel, Penelope, De Walvis Bibliotheek, Atan van Kea) is indrukwekkend. De aanleiding voor dit album was haar stiefvader die gestorven is aan keelkanker, maar deze lijvige graphic novel is niet autobiografisch. De wondermooie aquarellen lezen als poëzie. Zo weet ze wel de juiste snaar te raken.