Contrapaso 1: de kinderen van de Anderen

Contrapaso is een historische thriller van formaat gebaseerd op waargebeurde feiten. De ons onbekende Teresa Valero, echtgenote van Blacksad scenarist Juan Diaz Canales, levert een knappe graphic novel af. In een kanjer van 152 pagina’s schetst ze één van de somberste periodes uit de Spaanse geschiedenis. Deze “roman noir” situeert zich in het Spanje van de jaren 1950 onder de zware censuur van het Franco regime.
Om ons in die tijd van wantrouwen, repressie en dictatuur onder te dompelen heeft de auteur gekozen voor een heuse thriller. De spanning is voortdurend te snijden.
Het verhaal draait rond twee journalisten van de Madrileense krant “La Capital”. De ancien en ietwat uitgebluste Emilio Sanz is verantwoordelijk voor de rubriek “Fait divers” die hij moet vullen met vooral nutteloze nieuwtjes en de moord van de dag. Hij lijdt zwaar onder het totale gebrek aan persvrijheid en doet daarom al 17 jaar een privé onderzoek naar een seriemoordenaar, die steeds volgens dezelfde modus operandi zijn slachtoffers uitstalt. Omdat de hoofdredacteur weinig of geen vat heeft op de eigengereide journalist, krijgt hij een jonge redacteur naast zich. Léon Lenoir, aangenomen zoon van een franquistische generaal. Wanneer er een vrouwenlijk wordt gevonden, kan Sanz het niet linken aan de seriemoordenaar. Samen met zijn jonge assistent bijt hij zich vast in deze zaak. In het begin verloopt de samenwerking heel stroef, maar naar mate hun speurtocht vordert vinden ze elkaar en worden een hecht duo. Het onderzoek leidt naar de top van een psychiatrische kliniek en een materniteit waar allerlei onfrisse praktijken gebeuren die door het regime uit de media worden gehouden. In die kliniek worden rijke dames die niet gelukkig zijn behandeld en doet men aan reconversie van onnatuurlijke seksuele voorkeuren. In de kraamkliniek gebeuren er naast de gewone bevallingen ook bevallingen van alleenstaande vrouwen die onder dwang hun baby moeten afstaan aan gegoede families. De twee journalisten kunnen een verband leggen tussen beide hospitalen. Zo komen ze er achter dat de vermoorde vrouw haar kind is ontnomen en dat dit kind nu de zoon is van de hoofdpsychiater. Wanneer de zoon de waarheid verneemt, slaan de stoppen door en wordt er met de daders afgerekend. Omdat de overheid de feiten in de doofpot wil stoppen, komen Sanz en Leroy op het idee om via een clandestiene krant de waarheid onder de Madrilenen te verspreiden. De krant noemt “ContraPaso”, wat in de muziektheorie staat voor het verband tussen twee of meer onafhankelijke stemmen. Ze verstrooien de krant letterlijk over Madrid.
Als we bekomen zijn van de spanningen en denken dat het verhaal er op zit, heeft Valero nog een joekel van een cliffhanger achter de hand. Het verhaal eindigt zoals het begon met op de laatste pagina een nieuw vrouwenlijk geheel volgens de modus operandi van de seriemoordenaar opgebaard. Wordt vervolgd!
Het scenario steekt ingenieus, soms een tikje ingewikkeld in elkaar. We hadden een tweede leesbeurt nodig om door het bos alle bomen te zien. Het is een graphic novel waarvoor men echt moet gaan zitten. Een aanrader.
Naast het thema van de eugenetica of rasverbetering schetst het verhaal ook een beeld van ideologisch rivaliserende studentengroeperingen in Madrid. We voelen de psychische en fysieke repressie van het regime en het begin van een bundeling van anti fascistische gevoelens. Contrapaso is een uniek document over een stukje Spaanse geschiedenis. Achteraan vinden we nog een historische annex met extra duiding.
De tekenares zet een hele reeks kleurrijke karaktervolle personages neer. De moeite om ze te leren kennen.
Haar tekenstijl heeft ons meteen geraakt. Het kleurenpalet doet soms denken aan Blacksad. Toevallig? Voor ons was Contrapaso meer dan een aangename verrassing. We kijken uit naar deel twee van dit verhaal. zie ook de website van Sprokkels en Brokkels