Het laatste huis net voor het bos

Met Het laatste huis net voor het bos leveren Loisel en Djian een ronduit knotsgek verhaal af. Samen laten ze hun fantasie volledig los in een avontuur dat alle kanten opgaat. Het ene moment frons je de wenkbrauwen, het andere lig je in een deuk van het lachen. Het scenario zit bovendien vol seksuele toespelingen, voor sommigen misschien op het randje, voor anderen gewoon heerlijk ongefilterd.
Wij hebben ons zonder veel weerstand laten meevoeren in de absurde logica van dit verhaal en beleefden er een bijzonder amusante leeservaring aan. Laat je overigens niet misleiden door titel en cover: dit is geen klassieke thriller of griezelverhaal.
De openingspagina’s ademen nog een warme, bijna nostalgische retro-sfeer van Parijs, maar al snel slaat het verhaal een compleet andere richting in. Het titelhuis blijkt een zonderlinge plek, gelegen in een overwoekerd achttiende-eeuws park, een ideale setting voor een uit de hand gelopen vertelling.
Daar woont de compleet geschifte familie De Carmolan, omringd door een bizar rariteitenkabinet en zelfs vleesetende planten. De aartslelijke zoon Pierrot is door zijn losbandige moeder Yvette met voodoo betoverd: in zijn eigen ogen is hij een onweerstaanbare Adonis, terwijl de werkelijkheid een heel stuk minder flatterend is.
Alsof dat nog niet volstaat, heeft moeder Yvette haar echtgenoot, kolonel Luis-Eugène De Carmolan, na diens overspel omgetoverd tot een sprekend borstbeeld. Wanneer ze vervolgens de prostituee Mimi, een look a like van Pierrots geliefde paspop Lola, inhuurt als verjaardagscadeau, ontspoort de situatie volledig.
In het tweede deel doen de auteurs er nog een flinke schep zwarte humor bovenop. Naast de erotische escapades van Mimi en Yvette zorgen stuntelige inbrekers en overijverige politieagenten voor een bijna vaudeville-achtige sfeer. Daarbovenop komen nog een klopjacht à la Graaf Zaroff en een séance met zwarte magie. Voor sommigen misschien wat veel van het goede, maar het past perfect binnen de anarchistische toon van het verhaal.
Toch krijgt dit uitzinnige avontuur een verrassend warme ontknoping, wanneer Pierrots dochtertje erin slaagt het hart van haar grootmoeder te raken. Want hoe absurd alles ook is: uiteindelijk blijkt liefde de rode draad in deze dolle rit.
Volgens ons blijven Loisel en Djian net binnen de grenzen, al zullen de meningen ongetwijfeld verdeeld zijn. Niet iedereen zal dit album weten te smaken. Wat wel duidelijk is: de auteurs denken volledig “out of the box” en trekken zich weinig aan van conventies. De ironische ondertoon en het zichtbare plezier waarmee dit verhaal gemaakt is, spatten van elke pagina.
De losse, vrije tekenstijl van Loisel is opnieuw een schot in de roos. Hij bewijst nog maar eens wat een klasbak hij is. Bij elke herlezing vallen nieuwe details op en worden de lachspieren opnieuw geprikkeld.
En wie had gedacht dat deze strip ook nog je culinaire interesse zou aanwakkeren? Een Paris-Brest taart zou er bij en na het lezen zeker ingaan.
Tot slot: liefhebbers van zwart-witwerk doen er goed aan ook de monochrome editie te bekijken.
Het laatste huis net voor het bos is een schaamteloos absurd, gedurfd en vaak hilarisch album dat zich niets aantrekt van regels en net daarom zo blijft hangen. (HV)
www.sprokkels-en-brokkels.be

Jammer om Loisel zo te zien afgaan door een dom scenario en vulgaire tekeningen! Zijn geld niet waard! Geef mij maar de tijdvogel

Tekening 5/5
Scenario 2/5

ben grote fan van Loisel zijn tekeningen maar dit verhaal trekt op niks, na 20 pagina's vroeg ik me af wat ik aan het lezen was. Zo jammer ik dacht hier terug een fantastisch boek in huis te halen maar wat een ontgoocheling... tja voor 35 euro ... ik probeer het zo snel mogelijk weer te verkopen... jammer zeg zo'n misser