Description
Un brouillard au-dessus de la Tamise. Des lampes à gaz dans des ruelles sombres. Une sonnette qui retentit à Baker Street. Tout semble prêt pour une affaire classique de Sherlock Holmes… jusqu’à ce que Pierre Veys et Nicolas Barral prennent un plaisir évident à faire dérailler l’univers. Avec Baker Street, le duo a livré l’une des pastiches les plus spirituels de la bande dessinée franco-belge : une série qui s’appuie respectueusement sur Conan Doyle tout en disséquant avec humour le mythe. Aujourd’hui, la série complète paraît enfin réunie dans une intégrale en néerlandais.
Un pastiche de polar qui bifurque toujours au mauvais moment (et c’est justement ce qui fonctionne)
Quiconque ouvre Baker Street reconnaît immédiatement les ingrédients : Holmes, Watson, Londres, des dossiers mystérieux et des suspects qui ne disent pas tout ce qu’ils savent. Sauf qu’ici, rien n’est sacré. La logique du détective sert de tremplin à des détours absurdes, des rebondissements inattendus et des situations où les réputations trébuchent plus vite que les indices. Holmes reste un génie, mais il apparaît aussi très humain (lire : obstiné, vaniteux et parfois étonnamment vulnérable face à sa propre image). Watson est bien plus qu’un simple assistant dévoué : il a du tempérament, une forte personnalité et endosse régulièrement le rôle de perturbateur qui fait délicieusement basculer le récit.
Les scénarios de Veys sont construits avec la rigueur de véritables intrigues policières, mais ils reposent sur l’effet comique de l’exagération, du timing et du renversement. La série se lit ainsi à deux niveaux : comme un polar léger et comme un commentaire ludique sur le genre lui-même. C’est précisément ce qui rend Baker Street si contagieux : on peut tenter de résoudre l’énigme… ou simplement savourer les blagues qui tombent toujours au bon moment.
Nicolas Barral : expression, rythme et mise en scène
Le dessin de Nicolas Barral est une arme essentielle du comique. Son style est énergique et extrêmement expressif : langage corporel, expressions faciales et cadrage en disent autant que les dialogues. Barral dépeint un Londres riche en atmosphère et en détails, tout en faisant jouer ses personnages comme sur une scène de théâtre. C’est justement ce contraste qui rend la comédie si efficace. Les scènes « jouent » presque d’elles-mêmes : on ressent le rythme, on voit venir la chute… et pourtant on est encore surpris.
Pourquoi cette intégrale est le point d’entrée idéal
Les cinq albums originaux, publiés entre 1999 et 2008, sont devenus un favori culte pour les lecteurs amateurs de parodies de genre intelligentes. Avec cette édition intégrale, les nouveaux lecteurs disposent d’une porte d’entrée parfaite : en un seul volume solide, on parcourt toute l’aventure de la série, depuis les premières piques malicieuses jusqu’aux variations plus libres encore sur le mythe holmésien.
Pour les collectionneurs, c’est aussi la manière la plus claire et la plus élégante de posséder Baker Street : un seul hardcover, grand format, l’ensemble réuni, prêt à être redécouvert ou dévoré pour la première fois.
Pierre Veys (scénario) et Nicolas Barral (dessins)
Pierre Veys est un scénariste français doté d’un sens très marqué de l’humour et du rythme. Il s’est fait connaître grâce à des bandes dessinées et des gags où le dialogue, le timing et le renversement des codes du genre occupent une place centrale. Dans Baker Street, il démontre tout son talent pour le pastiche : il connaît parfaitement les règles du récit policier et les utilise pour à la fois tromper le lecteur et le faire rire.
Nicolas Barral est un dessinateur français qui excelle dans l’art de faire jouer ses personnages sur le papier. Son trait est souple, ses visages sont extrêmement expressifs et sa mise en scène maintient le récit constamment en mouvement. Dans Baker Street, il prouve combien l’humour fonctionne lorsque le style graphique et le scénario s’accordent parfaitement : chaque regard, chaque posture et chaque silence participe à la blague. On connaît également cet auteur pour le très remarqué roman graphique Sur un air de fado.
Avis
Score moyen 5 / 5
Sherlock Holmes en dokter Watson behoren tot de meest geparodieerde figuren uit de literatuurgeschiedenis. Met Baker Street voegen Pierre Veys en Nicolas Barral daar hun versie aan toe. Een reeks waarin deductie regelmatig plaatsmaakt voor misverstanden, whisky en gekrenkte ego’s.
Door Thijs Franssen
De integrale uitgave bundelt vijf albums die elk een eigen aanpak kennen. De eerste twee albums blijven het dichtst bij de geest van Sir Arthur Conan Doyle. Het zijn korte, compacte onderzoeken waarin mysterie en humor elkaar in hoog tempo afwisselen. De onderzoeken ontsporen steevast door een overdaad aan whisky, absurde logica en een Watson die vaak sneller tot de oplossing komt dan Holmes zelf.
Het derde en vierde deel slaan een andere richting in. Holmes, Watson, Lestrade en mevrouw Hudson verlaten Londen voor een avontuur dat hen via exotische locaties naar India voert. De delen vormen samen een doorlopend avontuur. De reeks laat de detectiveparodie hier deels achter zich en kiest voor een speelse hommage aan Jules Verne, met ‘Reis om de wereld in tachtig dagen’ als duidelijke inspiratiebron.
Langdradig
Hoewel die ambitie interessante ideeën oplevert, werkt niet alles even goed. De kracht van Baker Street ligt in de compacte opzet en de snelle opeenvolging van grappen en vondsten. In het langere verhaal krijgen sommige scènes meer ruimte dan nodig en verdwijnt een deel van de scherpte die de eerdere delen kenmerkt.
Terug naar Londen
Met het vijfde album keert de reeks terug naar haar vertrouwde terrein. Compacte mysteries, geestige dialogen en de voortdurende rivaliteit tussen Holmes en Watson zorgen ervoor dat de humor opnieuw centraal komt te staan.
Holmes & Watson
De grootste kwaliteit van de reeks is zonder twijfel de verhouding tussen beide hoofdpersonages. Holmes is ijdel, lichtgeraakt en voortdurend gefrustreerd door het succes van zijn assistent. Het is Watson die beroemd en bekend is en door iedereen wordt herkend. De strijd tussen de twee om erkenning vormt de rode draad van de serie en levert vaak meer plezier op dan de mysteries zelf.
Humor
Veys gebruikt de detectiveverhalen vooral als aanleiding voor komische situaties en bizarre oplossingen. Dat levert geregeld geestige dialogen en geslaagde woordspelingen op. Veel grappen komen in de verschillende avonturen net weer even anders terug.
Typerend
Die terugkerende grappen en verwijzingen zorgen voor een samenhang tussen de albums. De bekende ergernissen, misverstanden en eigenaardigheden dragen bij aan het eigen karakter van de serie en is hierdoor minder een zoveelste Sherlock Holmes.
Ander werk
Veys en Barral bewezen met Philip en Francis al gevoel te hebben voor het parodiëren van klassieke stripiconen Blake en Mortimer. Scenarist Pierre Veys bouwde eerder al een indrukwekkend oeuvre op met reeksen als Black sheep squadron, Helden van de Pacific en De rode Baron. Nicolas Barral zou later meer realistische en serieuzere reeksen tekenen, waaronder Nestor Burma, ‘Als de fado weerklinkt‘ en Vleugels van lood.
Details
Nicolas Barral kiest voor een semi-karikaturale stijl die goed aansluit bij de luchtige toon van het verhaal. Vooral de gezichtsuitdrukkingen zijn sterk en geven de humor net dat beetje extra. Regelmatig zijn er op de achtergrond kleine visuele grappen te ontdekken die gemakkelijk over het hoofd worden gezien.
Tekening
Tegelijkertijd is het tekenwerk zelden echt indrukwekkend. De inkleuring oogt soms wat vlak en eenvoudig en ook visueel onderscheidt de reeks zich niet echt. Opvallend genoeg voelt het geheel ondanks zijn oorsprong aan het einde van de jaren negentig nog altijd verrassend modern aan.
Extra’s
De grote tekeningen en schetsen tussen de verhalen en achterin het album vormen wat dat betreft een aangename uitzondering. In zwart-wit komt Barrals tekenwerk beter tot zijn recht en worden zijn sterke punten duidelijker zichtbaar. De losse, ogenschijnlijk vluchtige lijnvoering blijkt juist uitstekend te passen bij de luchtige en speelse toon van de reeks.
Conclusie
Baker Street is op zijn best wanneer het zich beperkt tot korte detectiveverhalen waarin humor en mysterie elkaar in hoog tempo afwisselen. De langere avonturen tonen meer ambitie, maar leggen tegelijk de beperkingen van de formule bloot. Deze integrale uitgave leest daardoor beter als een boek waaruit je af en toe een avontuur oppakt dan als een verhaal dat je in één adem uitleest. www.striptip.nl
bakerstreet goede verhalen en mooi getekend is soms grappig en okk wel onderhouden is een integrale die niet misstaat in uw boekenkast
tentez de gagner un chèque cadeau d'une valeur de €5 Rédiger un avis