De Dagen die verdwijnen

Ces jours qui disparaissent (letterlijk: Deze dagen die verdwijnen) is een slim en meeslepend “high concept” verhaal: wat als je plots merkt dat je nog maar één dag op twee leeft? Hoofdpersoon Lubin Maréchal is een twintiger die droomt van het podium (acrobaat), maar vooral probeert rond te komen met een baan als kassier. Na een klap op het hoofd ontdekt hij iets onverklaarbaars: telkens hij gaat slapen, blijkt er soms een volledige dag verstreken—zonder dat hij er ook maar één herinnering aan heeft.

Die “verdwenen” dagen blijken niet leeg. In dezelfde tijdspanne neemt een andere persoonlijkheid het roer over: een alter ego met een heel ander karakter, dat keuzes maakt waar Lubin niet achter staat en een leven leidt dat steeds minder op het zijne lijkt. Lubin probeert de controle te herwinnen door via video-opnames met zijn andere zelf te communiceren, alsof hij afspraken kan maken over het gedeelde lichaam en de gedeelde tijd. Maar het evenwicht kantelt: de afwezigheden worden langer, de greep van het alter ego sterker, en Lubin lijkt langzaam uit zijn eigen bestaan te verdwijnen.

Timothé Le Boucher gebruikt die fantastische premisse niet als gimmick, maar als een emotionele versneller. Elke “gestolen” dag voelt als een harde prijs: vriendschappen verschuiven, liefde brokkelt af, kansen verdampen—en de lezer ervaart die desoriëntatie mee. Tegelijk blijft het verhaal prikkelend ambigu: is dit een bovennatuurlijk mechanisme, of een psychische breuklijn die zich als fantasie manifesteert? De auteur laat die vraag bewust open en dwingt je vooral na te denken over identiteit, dualiteit en de relatie tussen lichaam en geest.

Ook formeel zit het knap in elkaar. Le Boucher tekent én schrijft zelf, en maakt de twee stemmen visueel helder (onder meer via kleurcodering in de dialogen), waardoor je nooit het overzicht verliest—zelfs niet wanneer Lubins tijd letterlijk versnipperd raakt.