Een hart onder de soutane

Terwijl er in Rome witte rook uit de schouw kwam, en ik net het boek Tussen vier muren van Astier had uitgelezen — het waargebeurde verhaal van een Franse zware crimineel — zaten we met het tweede deel van de tweeakter Habemus Bastard meteen terug in diezelfde criminele sfeer. Ook hier volgen we een zware jongen en speelt er ergens een overval op een geldtransport, maar dit keer draait het om een fictief personage.

In dit tweede deel ontdekken we waarom Lucien, een beroepscrimineel, de plaats heeft ingenomen van Philippe — de lievelingsneef van Jean-Pierre Grümbach, een soort godfather van de Lyonese maffia — en zich als priester ‘Philippe’ heeft gevestigd in het dorp Saint-Claude.
Op de klanken van Highway to Hell zien we hoe hij intussen een rustig leventje heeft opgebouwd in zijn nieuwe parochie. Zijn kerk zit weer vol parochianen die zijn onorthodoxe preken best weten te waarderen.
Lucien is niet alleen onorthodox in zijn preken, maar ook in zijn samenwerking met de aannemer die de pastorie renoveert op kosten van het bisdom. Zijn aanpak in de biechtstoel is al even ongewoon, net als zijn omgang met bepaalde vrouwelijke gelovigen. Ondertussen werkt hij ook samen met Renaud, de zoon van zijn huishoudster Colette, die via een drugsnetwerk de nodige inkomsten genereert om zijn luxeleventje in stand te houden.
Maar het paradijs is van korte duur. Lucien moet zich niet alleen ontdoen van een al te nieuwsgierige gendarme, maar ook Meryl — het vriendinnetje van de échte Philippe — duikt onverwacht op. Dan breekt er een nietsontziende bendeoorlog uit tussen de clans van José en de familie Grümbach, en Lucien bevindt zich plots in het oog van de storm.

Wat volgt is een waar bloedbad, waarna de zaken zich op hun eigen wijze ‘uitklaren’. Uiteindelijk kan Lucien zijn ‘ambt’ als pastoor-drugsbaron hervatten, onder het motto: "God is cocaïne voor het hart."
Habemus Bastard is een sterk en origineel tweeluik met een verrassend plot, schitterend in beeld gebracht door Sylvain Vallée — bekend van onder andere Gil Saint-André – Spoorloos en het prachtige Er was eens. Hij levert een misdaadverhaal af dat een geslaagde mix biedt van actie, een kritische ondertoon en fijne humor.
Niet meteen een reden om opnieuw naar de kerk te gaan, maar wél een reden om priesters eens met andere ogen te bekijken.
Pjotr, mei 2025

Fantastische reeks, zot en origineel verhaal. Het voelt een beetje als SODA 2.0… het zou jammer zijn mocht deze reeks stoppen na twee delen.