De Verbrande Koe

Saint-Elme, een woeste en fascinerende thriller doordrenkt van droomachtige sfeer

Saint-Elme, balancerend tussen film noir, het fantastische en het absurde, houdt de lezer van de eerste tot de laatste pagina in zijn greep.

Na hun indrukwekkende fantastische verhaal De Voddenman ( uitgegeven vij Sherpa) dompelen Serge Lehman en Frederik Peeters de lezer opnieuw onder in een duistere thriller met een vreemde, beklemmende sfeer. Het resultaat is een meeslepend verhaal dat geselecteerd werd voor het stripfestival van Angoulême, waarin de auteurs de geheimen van hun creatie onthullen.

Op zoek naar een jongen die al maanden vermist is, komt detective Franck Sangaré, samen met de mysterieuze mevrouw Dombre, aan in het bergdorpje Saint-Elme. Op het eerste gezicht lijkt het een eenvoudige zaak, maar schijn bedriegt. In Saint-Elme is alles anders. Criminelen, een maffiafamilie en mysterieuze figuren bevolken dit afgelegen, gewelddadige stadje.

Volgens scenarist Serge Lehman dachten hij en Peeters de reeks uit als een "Europese Twin Peaks geschreven door Jean-Patrick Manchette". “Saint-Elme is een wereld met een alternatieve natuurkunde. Je kan er het weer tot op de seconde voorspellen, de kleuren zijn vreemd… We wilden een unieke, hybride wereld creëren.”

Het album, dat deel uitmaakt van een reeks van vijf, en waarvan deel twee intussen is verschenen, is meesterlijk in beeld gebracht door Frederik Peeters. Zijn expressieve lijn en verzadigde kleuren versterken de poëtische en droomachtige dimensie van het verhaal.

In één scène – in de toiletten van een nachtclub – moet Sangaré een dealer ondervragen. Peeters legt uit hoe belangrijk het is om de lezer visueel te begeleiden zonder tekst: de opbouw van het beeld, de plaatsing van elementen zoals een bezemsteel in de voorgrond, geven subtiel informatie over de actie die gaat volgen, alsof het om een goocheltruc gaat.

Ook de kleuren dragen sterk bij aan de sfeer. Voor dagscènes koos Peeters voor helder maar natuurlijk licht, terwijl de nachtscènes fel en surrealistisch zijn. De violette kleur in één van de toiletten roept zowel mystiek als realisme op, zoals het uv-licht dat in sommige wc’s gebruikt wordt om drugsgebruik te bemoeilijken.

Volgens Lehman “zweeft de sfeer van de reeks tussen realiteit en transcendentie. En het kleurgebruik van Fred maakt dat mogelijk. Ze zijn niet realistisch, maar wel begrijpelijk: of de nacht nu paars is of de dag geel, dat maakt niet uit – het laat de lezer vooral voelen dat hij zich niet in een gewone wereld bevindt.”