De Lakei sc

Na De Chef, Het Beest en De Vermiste is er nu De Lakei.
En eerlijk gezegd weet ik stilaan niet meer of ik nog wel een recensie over een nieuw Jeremiah-album durf te schrijven. De reeks kabbelt al jaren verder zonder echte vernieuwende ideeën, en de kritische ontvangst is navenant. Toch blijft een verzamelaar vaak worstelen met het dilemma: de collectie volledig houden of toch ergens de lijn trekken?

Verhaal: dun en herkenbaar
Wie dit album dichtslaat, blijft enerzijds teleurgesteld achter. Het scenario is opnieuw een variatie op het stramien dat we de voorbije tien albums hebben gezien: Jeremiah en Kurdy belanden in een post-apocalyptisch stadje, één van hen botst met een lokale machthebber - in dit geval een autoritaire, verwaande jongeling met slechte bedoelingen - en vervolgens zit het er bovenarms op. Geweld wordt allerminst geschuwd; slachtoffers vallen er zoals steeds rijkelijk. Ook het koppige streepje bloot laat zich weer opmerken.

Concreet werkt Jeremiah als ober in het Silly Palace en botst hij met Dicky, het neefje van de eigenaar. Dicky, die een verwend heethoofd is, krijgt een pak slaag van Jeremiah en wil wraak. Jeremiah belandt in bed met diens vriendinnetje Irina, Kurdy eet ondertussen rustig zijn crème brûlée, en de spanningen escaleren. Oom Maxwell stuurt Jeremiah op vee-dienst met een stelletje “morons”, waarna het onvermijdelijke geweld volgt: Irina betaalt het gelag, en uiteindelijk moet ook Dicky eraan geloven - Afgemaakt door nonkel Maxwell.
Een figuur waarin Jeremiah op blz. 10 prent 5 iemand anders lijkt te herkennen? Maar wie? Sam Toshida, de vader van Lena uit “Het Woedende Water”? Mr. Birmingham uit het allereerste album “De nacht van de roofvogels”? Of is het misschien Senior Rostov uit “De Kreeftenmand”? Feit is dat er wat sleet komt op de figuren, niet alleen op de hoofdfiguren, maar ook op de slechteriken.

Tekenwerk: dun verhaal, schitterende uitvoering

Anderzijds houd je opnieuw een klein kunstwerk van Hermann in handen. Ondanks het flinterdunne verhaal blijft zijn tekenstijl een genot om te bekijken. Al meer dan vier decennia evolueert zijn stijl zichtbaar, maar blijft tegelijk herkenbaar en uniek. Dat Jeremiah er anno 2025 anders uitziet dan in 1979 is logisch soms is hij nauwelijks te herkennen, maar dat is deel van de natuurlijke evolutie van een langlopende reeks. - Ook S&W zijn serieus veranderd in al die jaren, toch.

De inkleuring is de voorbije jaren somberder geworden, maar Hermann blijft op zijn gezegende leeftijd zelf tekenen en schilderen met waterverf. Wie hem aan het werk wil zien, kan terecht op het Hermann-forum. https://hermannhuppen.be/

Een reeks die zijn gewicht draagt
De Lakei toont opnieuw aan hoe moeilijk het is om een reeks van deze omvang op topniveau te houden. Techniek, stijl en personages evolueren, soms in het voordeel van de reeks, soms minder.
Toch blijft Hermann een sterke artiest, de vader van Jeremiah een trotse reeks met een eigen karakter, een stripuniversum dat ondanks alle veranderingen zijn identiteit heeft weten te bewaren.
Ik ga de eerste 41 delen toch nog maar eens herlezen denk ik.

Pjotr – 11/2025