Cartagena

Scenario : Yves H. Tekeningen : Hermann Uitgeverij: Le Lombard

Met dit album nemen we afscheid van een van de grootste stripmeesters die Europa heeft gekend. Het is het allerlaatste werk van de onlangs overleden, legendarische Hermann, postuum verschenen en daarmee veel meer dan zomaar een nieuw album. Het is het slotakkoord van een uitzonderlijk oeuvre dat generaties striplezers heeft beïnvloed.
Het scenario van zijn zoon Yves blijft trouw aan de weg die vader en zoon jarenlang samen bewandelden. Opnieuw worden we ondergedompeld in een harde, troosteloze wereld waarin geweld, misdaad en moreel verval de bovenhand voeren. Een universum dat we al decennialang kennen uit Jeremiah en de vele indrukwekkende one-shots die ze samen realiseerden. Misschien is dit album niet de absolute kroon op hun gezamenlijke werk, maar het is zonder twijfel een waardige en krachtige afscheidsgroet.
Ditmaal volgen we de jonge Alviaro, die samen met zijn vriend Nacho klusjes opknapt voor het drugskartel van “El Cocho “ Arriega in het Mexicaanse Cartagena. Een stad waar hoop een schaars goed is, waar jongeren nauwelijks een toekomst kennen en waar de drugcriminaliteit welig tiert. Ook de politie blijkt er diep verstrengeld in corruptie. Wanneer de situatie volledig ontspoort, verschijnt politieagent Félix Garzón ten tonele om Alviaro uit de klauwen van de Arriega-bende te redden. Al snel wordt duidelijk dat ook hij zijn eigen verborgen motieven heeft.
Zoals we van Hermann gewend waren, is het een rauwe strip geworden. Het scenario is onverbiddelijk en de tekeningen ademen nog altijd die unieke, herkenbare Hermann-sfeer. Sommige platen ogen soberder en spaarzamer uitgewerkt dan voorheen, maar net daarin schuilt misschien ook de ontroering van dit album: de laatste penseelstreken van een grootmeester die tot het einde zijn eigen weg bleef volgen.
Met dit boek valt definitief het doek over een tijdperk. Hermanns onnavolgbare tekenstijl maakte eind jaren zeventig een onvergetelijke indruk met de eerste albums van Jeremiah. Het was een stijl die even wennen was, maar die al snel uitgroeide tot een verslaving: elke nieuwe uitgave werd reikhalzend verwacht. En die kwamen er gelukkig ook: Schemerwoude, Brigantus, Duke en een indrukwekkende reeks one-shots, stuk voor stuk gedragen door dezelfde compromisloze artistieke visie.
Hermann laat een nalatenschap achter die zijn gelijke nauwelijks kent. Zijn werk blijft leven in zijn albums, in zijn personages en in de herinneringen van iedereen die zich ooit liet meeslepen door zijn verhalen.
We zullen hem missen. We zullen zijn werk koesteren. En vooral: we zullen het blijven herlezen.