Description
Un monde qui apprend à flotter
Avec L’Âge d’eau (L’âge d’eau), Benjamin Flao signe un roman graphique impressionnant, à la croisée de la dystopie, du road movie et de la fable écologique poétique. L’histoire se déroule dans un futur proche où l’eau a définitivement pris le dessus. De vastes régions sont englouties, les villes disparaissent derrière d’immenses digues et des communautés entières tentent de survivre sur des habitations flottantes, des colonies improvisées ou les rares morceaux de terre encore émergés.
Pourtant, L’Âge d’eau n’est pas une bande dessinée post-apocalyptique classique, dominée par la violence et le désespoir. Benjamin Flao adopte au contraire une approche profondément humaine et contemplative. Au cœur du récit se trouve une famille qui refuse de se soumettre au nouvel ordre établi, tandis que les autorités cherchent à regrouper les survivants dans des zones d’accueil strictement contrôlées, protégées par d’immenses digues.
Jeanne vit sur une maison flottante au milieu d’une région submergée. Ses fils, Hans et Gorza, entreprennent un voyage en bateau en compagnie d’un mystérieux chien bleu, qui traverse le récit tel un guide presque mythique.
Sur le plan graphique, L’Âge d’eau compte sans aucun doute parmi les œuvres les plus abouties de Benjamin Flao. Son dessin foisonne de détails : paysages aquatiques à perte de vue, bâtiments à moitié engloutis et ciels grandioses composent des planches d’une beauté parfois picturale. Son expérience de voyageur et de dessinateur-reporter transparaît dans la manière dont il observe les décors et les personnages. Chaque page témoigne d’un amour palpable pour la nature, les textures et la lumière.
L’auteur n’utilise cependant pas ce cadre post-apocalyptique pour multiplier les scènes de catastrophe ou les séquences d’action spectaculaires. L’Âge d’eau est avant tout une œuvre méditative et profondément humaine sur l’adaptation, la perte et la survie. La crise climatique constitue l’arrière-plan évident du récit, mais Benjamin Flao privilégie la nuance et la poésie au catastrophisme. Au milieu des ruines inondées, il cherche avant tout à imaginer de nouvelles formes de liberté, de solidarité et de coexistence.
Le résultat est un roman graphique d’une grande richesse visuelle et émotionnelle, qui transforme un futur inquiétant en une réflexion sensible sur la capacité de l’être humain à réinventer sa place dans le monde.
Avis
Score moyen 5 / 5
Mijn gedacht: Het westen van Frankrijk is grotendeels overstroomd en het water rukt steeds meer op. Rond de steden werden steeds grotere dijken gebouwd waarachter de inwoners veilig zijn. Om die veiligheid te garanderen, wordt de ordehandhaving flink aangescherpt. Buiten de dijken zijn er her en der nog eilandjes waar groepjes 'travellers' met hun bootjes zich aanpassen aan de nieuwe realiteit. Het is bescherming en zekerheid versus vrijheid en flexibiliteit. Het zou netjes evenwichtig kunnen zijn, maar zoals steeds vinden beide groepen dat zij - en enkel zij - gelijk hebben. De stedelingen willen de waterbewoners achter de veilige dijken brengen. Achter diezelfde dijken zijn er saboteurs actief die vinden dat de inwoners hun oogkleppen moeten afleggen en zelf moeten beginnen na te denken. En dan is er nog een hond. Een blauwe hond. Een blauwe hond die gedachten kan lezen en het gedrag van mens en dier kan beïnvloeden.
Benjamin Flao is er met Het Watertijdperk in geslaagd een heel boeiende wereld te scheppen. Grafisch kiest hij voor een grove, brute schetsachtige tekenstijl die hij heel lief en warm inkleurt met waterverf. De rode draad binnen de uitgaves van Uitgeverij Lauwert is meestal een opvallende grafiek. Maar deze keer was de stijl geen liefde op het eerste gezicht. Al lezend geraakte ik er wel helemaal van in de ban. Dit zijn geen illustraties bij een stukje tekst, maar echt verlengstukken van de dialogen. De aquarellen en zeker die in de buitenwereld, vatten perfect het licht en de bewegingen van het water. Ook de druk binnen de dijken is zo voelbaar. Dit is echt een heel goede tekenaar.
Om zijn plot te verduidelijken, zette de Fransman een familie centraal. Jeanne, de moeder, verkoos de vrijheid van het water. Haar twee volwassen zonen, Hans en Groza, zijn al evenzeer twee buitenbeentjes. Groza kan je nog het best omschrijven als een menselijke otter - jaja -, en is een al even bizarre figuur als de blauwe hond. Hans heeft een dochter Vinee in de stad die inwoont bij zijn ex. Vinee voelt zich niet thuis en de stad, en samen met Hans wil ze los en vrij zijn. In het eerste deel wordt de nieuwe wereld je stapsgewijs duidelijk gemaakt. Stapje voor stapje wordt er explosieve cocktail van angst, terreur en anarchie gemengd die zou ontploffen in het tweede deel. Wat was ik mis. In deel twee staat het water centraal. Onbeheersbaar en toch rustgevend. De personages worden zelfs helemaal ondergeschikt aan het nieuwe evenwicht die het water bepaalt. Hun verhaal doet er niet meer toe. en het geeft niet. En dan is er nog die hond. Een hond met een hemelsblauwe vacht.
Het Watertijdperk is geen hapslikwegverhaaltje. De strip neemt je mee op een grillig pad tussen droom en harde realiteit. Dit kon enerzijds een nieuwe Simon van de Rivier en anderzijds een nieuwe strip van Victor Meijer zijn, maar het is een unieke Benjamin Flao geworden. Prachtig en machtig maar soms niet te vatten. Ik moet hem zeker nog een keertje lezen. Die blauwe hond, he. Maar nu al ben ik heel blij dat een uitgever het lef had om dit te vertalen. Aanrader voor wie buiten de lijntjes wil lezen én wil genieten van een toptekenaar.
In een overstroomd Frankrijk in de nabije toekomst bezoekt Hans zijn moeder, die aan een rivier woont. Hij wil haar meenemen naar de stad, voordat ze er door de overheid toe gedwongen wordt. De oude vrouw weigert resoluut. Hans vertrekt onverrichterzake.
Broer Gorza gaat wel mee – een grote, grove man met dito snor, die slechts onverstaanbare klanken uitstoot. Met hun blauwe hond raken de broers verzeild in benauwde situaties. Intussen loopt Hans rond met het verdriet van zijn echtscheiding en gemis van zijn dochter.
Benjamin Flao zet realistisch een wereld vol water en karakteristieke figuren neer, waarin rauwdouwer Hans zich als een vis thuis lijkt te voelen. De tekeningen roepen een gevoel van weidsheid op, van onbegrensde mogelijkheden en avontuur. Tegelijkertijd hangt er telkens een zekere dreiging in de lucht. Het is een roadtrip, met zowel een emotionele als een filosofische component. De hond vertegenwoordigt het laatste: van een afstand laat hij zijn gedachten los over de mensheid en de wereld. De voorliefde voor de natuur die in ‘Het verborgen leven van bomen’ al werd geëtaleerd komt ook in ‘Het watertijdperk’ uitbundig voorbij. Pracht album! brond: www.striptip.nl
tentez de gagner un chèque cadeau d'une valeur de €5 Rédiger un avis