Familiegeheimen

Julie Wood ging vorig jaar van start als nieuwe spin-off in het succesvolle universum rond Michel Vaillant. Het tweede deel bevestigt veel goeds, maar legt ook wat pijnpunten bloot van het succes.

In 2012 kreeg de klassieke stripheld Michel Vaillant een grondige make-over met het verschijnen van het eerste deel van het zogenaamde tweede seizoen van de reeks. Philippe Graton, zoon van de ondertussen overleden schepper van Michel Vaillant en het hele universum aan personages rond Vaillant, verzamelde een groep stripmakers om nieuwe albums te gaan maken. Al van bij de start was dit nieuwe seizoen een succes en wist Michel Vaillant een nieuwe generatie striplezers te overtuigen. Doorheen de jaren werd de hoofdreeks al aangevuld met kortlopende zijprojecten. In 2025 ging dan een nieuwe reeks van start voor Julie Wood, één van Jean Gratons minder bekende figuren, die tussen 1976 en 1980 in acht albums al een eerste reeks had. Als zestienjarige wil Julie maar één ding, een bekende pilote worden op de moto. Doorheen de jaren vermengde Graton de wereld van Julie met die van Michel Vaillant, maar in de nieuwe reeks staat haar wereld (voorlopig) volledig op zich.

Julie woont sinds het overlijden van haar ouders samen met haar broers Indy en Phil bij hun oom. Wanneer een lid van een motorbende om het leven komt door een schot in het hoofd, trekt de poltitie een blik open van vuile praktijken uit het verleden. Zowel haar oom als haar ouders komen daarbij in beeld. In het tweede deel Familiegeheimen ontdekt Julie verder hoe de vork aan de steel zit. Tegelijk geraakt ook haar carrière is racepiloot in een stroomversnelling door een nieuwe sponsor. Volgens de gekende Vaillant-formule van spectaculaire races en persoonlijke intriges heeft ook Julie Wood met de twee eerste delen een geslaagde start gemaakt.

Scenarist Philippe Pelaez doseert mooi de verschillende elementen in zijn scenario. De wat geforceerde link met sociale media en de uitbuiting van het vrouwelijke lichaam in een online context is in dit tweede album naar de achtergrond verdwenen. Julie staat al wat sterker in de eigen schoenen, waardoor haar persoonlijke verhaal in Familiegeheimen veel overtuigender is dan in het eerste album. De intrige ontspint zich in dit album verder, en komt op de rand van het overcomplexe. Soms lijkt de scenarist het verhaal nodeloos verder ingewikkeld te willen maken, door wie er allemaal anderen lijkt te willen bedotten. In het derde album zou de eerste verhaallijn afgerond moeten worden. Initieel waren al drie delen voorzien van de reeks, waarna bekeken zou worden of er voldoende succes is om door te gaan. Hopelijk slaagt Pelaez erin om zijn scenario in de hand te houden en in deel drie alles helder af te ronden.

Wat de tekeningen betreft, neemt Claudio Stassi in dit nieuwe album ook de inkleuringen voor zijn rekening, met een erg opvallend verschil. Weg is het warme palet uit het eerste deel, Stassi gebruikt fellere, meer monotone kleuren, die zijn werk afstandelijker maken en zijn beperkte detaillering minder goed maskeren. Op sommige bladzijden gebruikt hij wel erg veel kleurvlakken zonder enige vorm van decor, wat op den duur stoort. Dat er een stevig publicatieritme moet aangehouden worden, is logisch bij reeksen als deze, maar dat het ten koste gaat van de kwaliteit van het resultaat, is jammer voor zowel lezer als maker. Volgende keer toch maar even langer wachten met de publicatie, beste vrienden van de uitgeverij.

Julie Wood is met Familiegeheimen nu echt van start gegaan. Haar wereld krijgt in dit album verder vorm en haar ambities om een bekende racepiloot te worden, zijn voldoende groot om nog heel wat albums te kunnen dragen. Het zal er nu vooral om spannen of de makers voldoende tijd krijgen zowel het verhaal van dit eerste drieluik als de tekeningen en de kleuren voldoende kwalitatief te kunnen afronden. www.enola.be