De Wereld volgens Oz

Prachtig verhaal. Stripboek snel en keurig verpakt verzonden.

undertaker is een serie die je moet hebben is een sterk verhaal lijn en zeer mooi getekend nu wachten op het volgend verhaal

echt geen goede strip

Recensie – Undertaker – De wereld volgens OZ
Scenario: Xavier Dorison - Tekeningen: Ralph Meyer - Kleuren: Caroline Delabie & Ralph Meyer Uitgeverij: Dargaud.

Met Undertaker zitten we inmiddels aan het achtste deel van een reeks die sinds 2015 een vaste waarde is geworden binnen de moderne westernstrip. Dit nieuwe album vormt de afsluiter van het vierde tweeluik en bewijst opnieuw waarom Xavier Dorison en Ralph Meyer tot de absolute top behoren.

Tien jaar geleden maakten Dorison en Meyer ons voor het eerst deelgenoot van de avonturen van Jonas Crow, een doodgraver met een schimmig verleden, en zijn gier Jed. De verhalen spelen zich af in het roerige Zuiden van de Verenigde Staten, kort na de Secessieoorlog. Een originele invalshoek, want het beroep van een eigenzinnige lijkbidder – zeker gecombineerd met Crow’s verleden – levert een verrassende blik op de 19e eeuw die tegelijk rauw en menselijk aanvoelt.

Gaandeweg leerden we dat Jonas Crow eigenlijk Lance Strickland heet, een voormalig luitenant die gezocht wordt voor maar liefst 36 moorden. Met een prijs van 36.000 dollar op zijn hoofd blijft hij liefst onder de radar. Maar al in de eerste cyclus, waarin ook de Chinese Lin en de Engelse Rose Prairie hun intrede doen, raakt hij verwikkeld in een goudkoorts-avontuur wanneer ze het lijk van de plaatselijke dorpschef, dat propvol goudklompjes zit, naar een laatste rustplaats in een mijn moeten begeleiden.

De tweede cyclus draait om de jacht op de “Reus van Sutter Camp”, een roodharige chirurg met sadistische trekjes en een duister verleden dat nauw verweven blijkt met dat van Jonas. Op het einde van deze periode nemen zowel Lin als Rose afscheid van Jonas.

In de derde cyclus duikt dan weer een jeugdvriend op, Sid Beauchamp. Die staat op punt te trouwen met een steenrijke weduwe uit Tucson en geeft Jonas de uitzonderlijke opdracht: het lichaam van haar ooit door indianen ontvoerde zoon terugbrengen naar Tucson.
Een missie die niet alleen moreel wringt, maar ook een nieuw, onthullend licht werpt op de ware aard van de betrokken personages: de zoon bleek namelijk vrijwillig bij de indianen te zijn gebleven, maar werd uiteindelijk door de mannen van Sid Beauchamp vergiftigd. Hierdoor krijgt de opdracht een bijzonder wrange, tragische lading. De morele grenzen van Jason worden in het verhaal op scherp gezet.


En nu, in deel 8, de ontknoping van het vierde tweeluik.

Dorison tackelt in deze cyclus controversiële thema’s die je niet meteen in een klassieke western zou verwachten: abortus, homoseksualiteit en religieus fanatisme – en dat alles tegen de achtergrond van het conservatieve Zuiden in de late 19e eeuw.

In deel 7 werd Jonas door R. Prairie gevraagd om twee begrafenissen te komen verzorgen. Hij verwacht een prettig weerzien met Rose, maar de situatie blijkt veel gespannener dan gedacht: Rose Prairie is inmiddels getrouwd met dokter Randolph Prairie, die werd gevraagd om een abortus uit te voeren.
Ondertussen weet een religieuze fanaticus, zuster Oz, de lokale gemeenschap op te hitsen tegen het koppel, tegen Jonas Crow én tegen de homoseksuele sheriff en zijn partner Benny.

Het resultaat is een explosief verhaal dat zowel moreel als fysiek geen spaander heel laat.
De komst van de cavalerie, de gevangenneming van Jonas en het vertrek van Rose vormen zeker een verrassend uitgangspunt voor een volgend tweeluik.

Dorison levert opnieuw een meesterlijk scenario af: gedurfd, ruw, bloederig en donker, met thema’s die ver afstaan van de doorsnee westernreeks. Toch ontbreekt een vleugje humor nooit – Jonas blijft de no-nonsense held die met zijn droge wijsheden en zelfverzonnen Bijbelcitaten weet te verrassen.

Ralph Meyer levert toepasselijk tekenwerk af. Het werd deel na deel verfijnder, met een scherp oog voor detail, expressie en dynamiek. De inkleuring van Caroline Delabie geeft de recente albums een quasi-sepia uitstraling die doet denken aan oude foto’s – een schitterende visuele keuze die perfect aansluit bij de toon van de reeks.

Conclusie

Undertaker bewijst eens te meer dat een western veel meer kan zijn dan stof, revolvers en galopperende paarden. Dorison en Meyer bieden een frisse, volwassen blik op het Wilde Westen, met verhalen die zowel inhoudelijk als visueel tot de absolute top behoren.
Een onmisbare reeks voor de hedendaagse westernstripliefhebber.

Pjotr 11-2025