Description
L’Aventurier : quand un récit inachevé devient une méditation sur le destin
Certains récits ne se déploient pas comme un tourbillon immédiat d’action, mais comme un voyage lent, presque méditatif, qui révèle progressivement toute sa puissance. L’Aventurier, d’Andrea Settimo et Alessandro Tota, appartient à cette catégorie de graphic novels. L’album repose sur un point de départ particulièrement littéraire : un roman inachevé d’Arthur Schnitzler (1862-1931). Settimo et Tota ont adapté ce texte et lui ont donné une conclusion en s’appuyant sur les notes laissées par l’écrivain. Un pari audacieux, mais passionnant : offrir une fin digne à une œuvre inachevée sans en trahir l’esprit.
L’idée centrale résonne comme une maxime : « La mort est ce qui transforme la vie en destin. » Et c’est précisément ce qui arrive à Anselmo Ringardi. En Italie, en 1520, ses parents sont emportés par la peste. Pour échapper à l’épidémie, le jeune noble prend la fuite et se lance sur les routes. Ce qui commence comme une simple échappée devient peu à peu un périple jalonné de rencontres, de tentations et de dangers, mais aussi une réflexion sur la liberté, le hasard et le destin.
Au fil de son voyage, Anselmo croise des bandits et des marginaux, jusqu’à rencontrer Geron, un homme doté d’un don aussi étrange qu’inquiétant : il peut prédire le moment exact où quelqu’un mourra. Anselmo tombe amoureux de Lucrezia, la fille de Geron, et demande sa main. Mais le père refuse avec une raison implacable : Anselmo n’aurait plus qu’un an à vivre. Furieux, le jeune homme repart sur les routes, décidé à prouver qu’il reste maître de sa propre vie, même s’il doit pour cela risquer son existence jour après jour.
L’Aventurier devient alors une réflexion tragique sur une question universelle : notre destin est-il écrit à l’avance, ou pouvons-nous encore l’infléchir en chemin ? La force du récit tient à la manière dont une simple phrase déclenche une réaction en chaîne. Les mots ne sont jamais innocents : ils peuvent orienter, empoisonner, provoquer — et pousser une vie entière dans une direction irréversible.
Visuellement, l’album séduit également. Le dessin se révèle soigné et expressif, attentif aux gestes, aux atmosphères et aux détails. L’Italie du XVIᵉ siècle n’y est pas idéalisée : elle apparaît tangible, rude, presque brutale, un monde où la beauté et la cruauté coexistent sans cesse.
Au final, L’Aventurier dépasse largement le cadre du simple récit historique. C’est une histoire captivante, parfois dure, sur l’amour, la perte et la frontière fragile entre choix et fatalité. Une graphic novel qui avance lentement, mais frappe d’autant plus fort — avec une conclusion qui continue longtemps de résonner.
Avis
Score moyen 4 / 5
De avonturier is niet zomaar een avonturenverhaal
De pest waart rond, een vloek bepaalt de toekomst en elke keuze lijkt het noodlot alleen maar dichterbij te brengen. ‘De avonturier’ is geen rechtlijnig avontuur, maar een verhaal dat schommelt tussen historische fictie, sprookje en filosofische vertelling.
Door Thijs Franssen
Wanneer in een Italiaanse stad de pest uitbreekt, ziet de jonge edelman Anselmo zijn kans om te ontsnappen aan het leven dat zijn ouders voor hem hebben uitgestippeld. Zij droomden van een prestigieuze militaire loopbaan en een voordelig huwelijk, terwijl Anselmo verlangt naar muziek, vrijheid en avontuur.
De vloek
Zijn omzwervingen brengen hem naar een paradijselijke plek waar de machtige Geron woont. Daar zet een verboden nacht met diens dochter Lucrezia alles op scherp. Woedend spreekt Geron een vloek uit. Anselmo heeft nog maar één jaar te leven. Een vloek die als een donkere schaduw boven zijn leven blijft hangen.
Vrijheid
Ervan overtuigd dat zijn einde vaststaat, kiest Anselmo niet langer voor voorzichtigheid. Hij stort zich in een roekeloos bestaan vol gevaar, liefde en onverwachte ontmoetingen.
Omzwervingen
Hij kruist het pad met Prins Smarloffo, de erfgenaam van de overleden koning. De jonge prins is op weg naar het koninklijk paleis, vastbesloten om eindelijk zijn plaats op de troon in te nemen, maar door deze ontmoeting loopt dat anders dan gepland.
Tussen genres
Alessandro Tota bouwt ‘De avonturier’ op rond Anselmo’s zoektocht naar een nieuw leven. Daarbij laveert het verhaal voortdurend tussen een middeleeuws avontuur, een sprookje en een filosofische vertelling. Dat levert een eigenzinnige sfeer op, maar vraagt ook behoorlijk wat van de lezer.
Alessandro Tota
De Italiaanse stripmaker Alessandro Tota woont en werkt in Parijs en is een van de oprichters van het striptijdschrift Canicola. Voor ‘De avonturier’ grijpt Tota terug op een onvoltooide roman van Arthur Schnitzler(1862-1931). Hij was een auteur die bekend stond om zijn psychologisch gelaagde personages en zijn fascinatie voor verlangen, schuld en noodlot. Die literaire oorsprong is door het hele album voelbaar.
Ontmoetingen
Juist daar begint het verhaal ook te wankelen. Tota laat Anselmo voortdurend nieuwe mensen ontmoeten, maar zelden blijven ze lang genoeg aanwezig om een blijvende indruk achter te laten. De reis krijgt daardoor iets van een fabel, waarin iedere ontmoeting een eigen betekenis heeft, maar in het grotere geheel minder overtuigt.
Weinig verbinding
Ook Anselmo zelf blijft afstandelijk. Hij ondergaat veel, maar laat zelden zien wat de gebeurtenissen werkelijk met hem doen. Daardoor blijft hij eerder een personage dat je volgt dan iemand met wie je meeleeft. Ook het tekenwerk helpt daar maar beperkt bij. De sobere mimiek en terughoudende lichaamstaal maken het lastig om Anselmo’s emoties echt te voelen.
Functioneel tekenwerk
Het tekenwerk van Settimo kenmerkt zich door een sobere stijl die goed aansluit bij de melancholische toon van het verhaal. Zijn lijnvoering is functioneel, al ontbreekt het soms aan verfijning en expressie. De vele arceringen geven de pagina’s extra textuur, terwijl de eenvoudige, soms zelfs volledig afwezige achtergronden alle aandacht naar de personages trekken.
De strakke paginalay-out wordt alleen losgelaten tijdens droomsequenties en de scènes waarin de pest om zich heen grijpt. Daar maken de zachte pasteltinten plaats voor donkergroene kleuren, waardoor de dreiging en beklemming direct voelbaar worden.
Conclusie
‘De avonturier’ is geen klassieke avonturenstrip, maar een eigenzinnige zoektocht waarin sfeer en omzwervingen belangrijker zijn dan een strak verhaal. Alessandro Tota durft daarbij zijn eigen koers te varen, al pakt die niet altijd even overtuigend uit. De melancholische toon blijft nog wel even nazinderen, maar door de fragmentarische opbouw en de afstandelijke hoofdpersoon wist het album me uiteindelijk niet echt te raken. www.9dekunst.nl
tentez de gagner un chèque cadeau d'une valeur de €5 Rédiger un avis
